Wim Hofman (94): Dieren

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst.  Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

In Australië zijn er nogal wat dieren die lastig zijn voor de mens. Er springen heel wat grote kangoeroes rond en omdat de boeren miljoenen bomen hebben omgehakt om ruimte te maken voor akkers waarop graan geteeld moest worden, hoppen ze bij voorkeur over die velden.

Dieren

door Wim Hofman

Toen we  onlangs in West-Australië waren, werden een paar surfers door haaien gebeten. Er ontstond ophef, waarbij de overheid een en ander verweten werd. De haaien benadeelden het toerisme en daarom moest er iets aan gedaan worden.
In Australië zijn er nogal wat dieren die lastig zijn voor de mens. Er springen heel wat grote kangoeroes rond en omdat de boeren miljoenen bomen hebben omgehakt om ruimte te maken voor akkers waarop graan geteeld moest worden, hoppen ze bij voorkeur over die velden. Dit tot ergernis van de boeren, die ze graag doodschieten. Maar kangoeroes schuwen ook de openbare weg niet, en dus worden ze, ondanks waarschuwingsborden, nogal eens aangereden. Veel auto’s hebben daar dan ook ter bescherming een speciale beugel aan de voorkant.

De meeste last hadden wij echter van insecten. Vooral ‘s avonds kwamen er mugjes op ons af die venijnig konden steken. Hier en daar heb je ook  buitengewoon veel vliegen. Ze willen in je ogen kruipen en in je mondhoeken, maar gelukkig bestaan er vliegennetjes die je over je hoofd en gezicht kunt doen. Het ziet er niet uit, maar zo’n netje werkt wel, al is het lastig bij het eten of drinken.
Op een bepaald ogenblik kropen er nogal wat grote zwarte mieren mijn broekspijp in. Ze beten flink. Het was moeilijk ze door de stof van de broek heen, dood te knijpen. Ze bleven volhouden. Ik trouwens ook.
Er zitten ook vogels natuurlijk. In de vroege ochtend werden we gewekt door de harde en rare geluiden die de eksters maakten. We zagen ook nogal wat ibissen, in het park bijvoorbeeld en op het voetbalveld bij de school.
Groot waren de emoes die we zagen op een zoutmeer. Deze vogels worden wel anderhalve meter hoog. Ze leggen groene eieren. Het mannetje zorgt ervoor dat de eieren uitkomen en de emoetjes kunnen opgroeien.
Vroeger dacht men dat ze schadelijk waren en dus werd er op ze gejaagd. Nu blijkt dat het wel meevalt en worden ze meer met rust gelaten.
Hiernaast een poging om een emoekop te tekenen. Ik vind dat zijn oog wat al te menselijk is uitgevallen. Het oog moet eigenlijk rood zijn. Maar goed, zo heeft u een idee.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.