Column: Els was van het vrijgevochten soort

De idealen waren groot, vijftig jaar geleden. Een nieuwe maatschappij, met veel peace en wiet. Els was in Groede één van de boegbeelden van die jonge generatie. We zagen haar, we missen haar.

Els was van het vrijgevochten soort

door Jan van Damme

Heette ze Els? Een uitwaaierende bos lange haren, zwart opgemaakte ogen, bleke snoet, strak in de blouse, gebleekte jeans met een Ban-de-Bom-teken op het linker dijbeen. Ze rookte shag en meer.

Ik moest aan Els denken, toen er de afgelopen weken ruimhartig bij mei 1968 werd stilgestaan. Een halve eeuw geleden gingen de klinkers uit de straten van Parijs en duurde het niet lang of er ontploften rookbommen in Amsterdam.

Ook in de Groe rook het naar wiet.

Els was van het vrijgevochten soort. Als ze over het Marktplein paradeerde, lagen alle jongens aan haar voeten. Met haar vriendje van het moment vond ze het niet erg om een extra rondje rond de kerk te maken. Over de schouder van haar ‘lover’ knipoogde ze al naar een nieuwe aanbidder.

Alle ogen gericht. Ik was als verse brugpieper veel te jong om kans te maken.

De rebellerende jeugd kreeg een eigen honk in de rechter zijvleugel van de protestantse kerk op de Markt. ‘Soos Nihil’, dat stond er in met de hand geschilderde letters op een lichtbakje boven de deur. Nihil was niks, ik had het nagevraagd.

Alle nozems uit de regio streken er neer op hun Puchs en Zündapps. Groede als vrijplaats. Voor mij was het brommerpark op zaterdag een feest.

In de kringen van de ouderen gonsde het al snel van de geruchten. Nihil stond voor veel drank en nog meer drugs, God noch gebod, in vechtpartijen ontaardende vredessessies. ‘Peace man’.

De soos heeft niet lang stand gehouden. Het gerucht dat Els er met een jongen een striptease-dans op het biljart had uitgevoerd, was heel halsstarrig. Ik denk dat ze daarmee de deur van het jeugdhonk heeft dichtgedaan.

Tegen de tijd dat ik gemotoriseerd raakte, was de Els die alle jongens rond haar vinger wond al geschiedenis. Ik heb nog wel eens rondgekeken. Geen Els. De lichtbak boven de zijdeur van de kerk was op een gegeven moment ook weg.

Nihil. Het was niks, het werd niks.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *