Vers op Zondag 107: Karel Leeftink

Elke zondag kijken we ernaar uit: een nieuw Zeeuws vers. De vijfde serie loopt. Seizoenen, locaties en jaren tellen niet. Of juist wel! Vandaag aflevering 107: Karel Leeftink.

**********************************

toen we beren noch leeuwen kenden
een eerste sneeuw ons deed verzuchten
de tijd zwanger was van verre einder
elke dag een hartstochtelijk nieuwe
de twijfel overschreeuwend als we niet wisten
en – even maar, natuurlijk –
wankelden in overmoed
hoogmoed misschien achteraf:
wentelend in woorden

en ’s ochtends laat de flessen ruimden
de vlekken vonden
het verrookte hemd over de stoel
de zilvervisjes op het aanrecht
meenden het leven te hebben veroverd
op geld goed en gereformeerden

om dan later niet heel veel later
alsnog in overstag
goed te kunnen wonen

Karel Leeftink

***********************

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

3 reacties op Vers op Zondag 107: Karel Leeftink

  1. Johanna Kruit schreef:

    Dit gedicht brengt me meteen weer terug naar vroeger Karel, dank je wel voor deze goed vertaalde herinnering !

  2. Yvonne Wagenaar schreef:

    De overmoed van de jeugd, en wat heerlijk dat gekend te hebben! Mooi gedicht!

  3. Jan Versluys schreef:

    Those were the days…………..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.