Vers op Zondag 110: Theo Raats

Elke zondag kijken we ernaar uit: een nieuw Zeeuws vers. De vijfde serie loopt. Seizoenen, locaties en jaren tellen niet. Of juist wel! Vandaag aflevering 110: Theo Raats.

****************************************

Het is de tijd die ze voorbij zien gaan

In hun lege ouderlijk huis zien zij
hoe de ramen licht vangen
uit een andere tijd. Zachtbruin,
door de zon beschenen,
langzaam schuivend door de kamer
als een beeld zonder geluid en
stellen zij zich voor hoe het ook
weer was, omgeven door dagelijkse
dingen, rituelen, ruimtes vol verleden
en zorgvuldig bewaarde dierbaarheden.
Herinnering aan een dwangmatig bestaan.

De waarheid zal wel voor altijd
verborgen blijven. Dat wat ze zien
en wat er niet meer is, zodat zij zich
aan verdriet niet hoeven te bezeren.

Om hen te troosten danst in een vensterbank
een vergeten plastic plantje onbeholpen
op zonne-energie.

Theo Raats

 

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

4 reacties op Vers op Zondag 110: Theo Raats

  1. Johanna Kruit schreef:

    Wat een fijn gedicht Theo, dank je wel.
    Het roept herinneringen op die veel mensen zullen herkennen.
    De laatste regels zijn een vondst : zo’n knikkend plantje op zonne-energie , zonder dit gedicht was ik waarschijnlijk totaal vergeten dat die dingen bestonden !

  2. Jan Versluys schreef:

    Gevoelig beeld van wat tijd met ouderen doet.
    Knap gevonden vergelijking : het schuiven van het licht op het kleed met het verglijden van de (leef)tijd. Zorgvuldig opgeslagen en gekoesterde dierbaarheden, herinneringen uit een vroeger beleven. Niet alles was daar toen koek en ei : het woordje dwangmatig geeft de donkere kant aan.
    Is de laatste strofe echt een troost? Of misschien alleen een schrale troost. In plaats van een liefdevolle arm om een schouder of een warme handdruk…. een onbeholpen plastic plantje! Betekent onbeholpen hier dat het niet echt help om te troosten?
    Prachtig vind ik het terug komen van de zon. Zo is de cirkel toch rond : het licht van de zon in regel 2 en de energie in de laatste regel.
    Een gedicht waarmee ik me verbonden voel. Bedankt!

  3. melis van den hoek schreef:

    “De waarheid zal wel voor altijd verborgen blijven”. Deze zin roept bij mij de vraag op; waren er geheimen dan of zaken die het zonlicht wel, maar het daglicht niet konden verdragen? Hadden ze niet alles eerlijk aan elkaar verteld? De echtgenoten aan elkaar of de ouders aan hun kinderen? De tijd zal het hun niet meer leren of juist wel?

  4. Jorien brugmans schreef:

    Persoonlijk vind ik het begin én het eind van het gedicht een prachtige, lichte omlijsting van de donkerte binnenin. De zon, het licht, ze brengen de noodzakelijke troost aan degenen die achterblijven. Hoe armetierig dat plantje ook is.

    Mooi beeld, dat laatste….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.