Vers op Zondag 109: Jan Zwemer

Elke zondag kijken we ernaar uit: een nieuw Zeeuws vers. De vijfde serie loopt. Seizoenen, locaties en jaren tellen niet. Of juist wel! Vandaag aflevering 109: Jan Zwemer.

*************************

ruumenstied   

’t scheien is ’t noe van de mart
de zunne is nog even in bedrief
’t schient ie roept a ‘wél bedacht?’

’t is ’t daeglijks scheien van de mart
’k zou ik mae rekene avast
mee minder licht, ’t raek ruumenstied
’t scheien is ’t noe van de mart
de zunne is nog éven in bedrief

Jan Zwemer

 

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

5 reacties op Vers op Zondag 109: Jan Zwemer

  1. Johanna Kruit schreef:

    Ontzettend leuk om een keer een gedicht in Zeeuws dialect te lezen .
    Maar ik weet niet of mensen die het Zeeuws niet machtig zijn het gedicht helemaal zullen begrijpen. Zelf had ik even moeite met het woord ruumenstied omdat ik dat nog niet kende, maar even later : weer een woord bijgeleerd , bedankt !

  2. jorien brugmans schreef:

    Met mijn Brabantse wortels wordt het een hele klus om dit gedicht om te zetten in voor mij bruikbare taal. Ik doe mijn best, maar ben nog niet achter alle betekenissen. Misschien kan Johanna me helpen?
    Zolang de zon nog in bedrijf is……………….?
    Hier in Zeeuws-Vlaanderen schijnt-ie in elk geval…….

  3. Jan Zwemer schreef:

    Hallo Jorien. Ja, dit is natuurlijk gewoon een metafoor. Die tref je nu eenmaal aan in poëzie, en dus ook in poëzie in de streektaal. Misschien gaat bij jullie in Zeeuws-Vlaanderen de zon ook gewoon elke dag onder? Dacht ik wel hè? Wel, dit gedicht gaat over het kleine half uur, twintig minuten misschien, die elke dag aan dat moment voorafgaan, wanneer het al begint te donkeren en alles in afwachting is van de werkelijke zonsondergang. ‘Ruumenstied.’ Die korte periode wordt vergeleken met het ‘scheiden van de markt’, wanneer men aan opruimen van de kramen toe is en er toch ook al de beurs wordt getrokken (‘rekene’), enz.

  4. melis van den hoek schreef:

    Jan, ik heb er de laatste van alle zonsondergangen in gezien.
    Elke dag opruimen, je balans opmaken tussen goed en slecht.
    Wanneer het levenslicht langzaam uit je “zijn” verdwijnt.
    Wanneer je afscheid neemt van alle mensen op jouw levensmarkt.
    Wanneer je al je spullen opgeruimd hebt en je je geestelijke rekening opgemaakt hebt.
    Daarna mag je de eeuwige ruimte in, net voordat de zon ondergaat.
    Dank voor de levensles, wachtend op de nieuwe zonsopgang.
    Nu gaat het op een prediking lijken; daar schrijft men maranatha.

  5. jorien brugmans schreef:

    dank je jan, voor je verklarende woorden.
    ik zit de voorbije dagen nu ook in “ruumenstied” naar de schelde te staren, helemaal blij met de “laatste koopjes”..

    mooi!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *