Fragment nieuwe Joost van Driel: Jaren van de tijger

De nieuwe Joost van Driel (1976) komt eraan. Na zijn overrompelende romandebuut vorig jaar – ‘In het museum’ – zijn de verwachtingen natuurlijk hoog gespannen.

Joost van Driel leverde een samenvatting aan en stelde ook een fragment uit zijn nieuwe roman beschikbaar.

Samenvatting:

Patrick, een onderzoeker aan de universiteit, raakt in de ban van de knappe Ines. Via haar komt hij in contact met een geheimzinnige Chinese vechtkunst. Een charismatische en gevaarlijkevechtkunstenaar, il dottore genaamd, neemt hem onder zijn hoede en hij sluit een bijzondere vriendschap met Steve, de stoere Ierse jongen. Langzaam verliest Patrick zijn angst voor geweld en het ware leven. Steve en Ines openen een wereld vol magie en kracht voor hem. Maar zijn liefde voor Ines en de eisen van il dottore zetten de relatie met Steve onder druk. Voordat zijn vrienden voorgoed zullen verdwijnen en zijn leven uiteen valt, zal Patrick keuzes moeten maken. 

Fragment, de drie hoofdpersonen maken een autoritje naar Zeeland.

Een lucht zonder kleur, in alles de zon. Dakraam en zijramen open. De wind
over onze gezichten. We zweefden boven bruggen en dammen. De kleuren van
het water veranderden voortdurend: de grijze zee, de blauwe meren, de groenige
ondieptes, en over dat alles streken de schaduwen van hoge wolken. Als het
skelet van een dinosaurus verhief de Oosterscheldekering zich voor ons; de
pijlers waren de ruggengraat die naar de uiteinden afliep; in het midden lag een
hart waaruit een eiland was gegroeid.
What the fuck is this shit?
‘Neeltje Jans.’
Hij probeerde de naam uit te spreken en gaf het na vier keer op.
We lachten.
Ik parkeerde de auto. De dijk maakte een ronding waartegen de zee kalmpjes
klotste, verderop stroming en gekolk, water dat naar de diepte werd gezogen en
weer in de hoogte werd geduwd. De golven waren marmer met nerven van
schuim.
Wat dachten mijn vrienden terwijl ze de zoute, scherpe lucht inademden?
Voelden ze hoe alles ons doorvloeide en onoverwinnelijk maakte? Als ik mijn
ogen sluit zie ik weer hoe Ines aan de waterkant ademhalingsoefeningen doet, ze
tilt de lucht in een kommetje tot aan haar mooie lippen. Verderop de stoere Ier,
mijn vriend, opgegroeid op een eiland, hij moet de zee uit zijn jeugd kennen maar
nooit praat hij erover. Ik zie hem staan in gevechtshouding, handpalmen
omhoog, vingers uiteen, klaar voor de aanval. Uren vochten we tegen wind en
golven, onverzadigbaar waren we, zonder besef van de vreemde blikken van
omstanders.
Ik voelde mijn telefoon onophoudelijk trillen in mijn broekzak. Berichten van
Femke. Waar was ik? Was ik gewond? Had ik iets gebroken? Waarom antwoord
je niet?
Plotseling werd het toestel uit mijn hand gerukt. Ik zag het in de golven
verdwijnen.
‘Nu ben je vrij,’ zei Ines.

Presentatie ‘Jaren van de tijger’: zondag 25 maart 2018 in boekhandel ’t Spui in Vlissingen.

Dit bericht is geplaatst in Agenda met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.