Zeeuwse schrijvers (162): F. van Dixhoorn

Mario Molegraaf schrijft wekelijks een kort portret van een Zeeuwse schrijver (of uitgever). Zeeuws qua persoon en/of qua inhoud. Deze keer aflevering 162: F. van Dixhoorn.

Zo weinig woorden (nog geen  honderd in het hele gedicht) en toch is er zo veel poëzie.

**********************

Zie parallellen
F. van Dixhoorn

door Mario Molegraaf

Lang geleden heb ik gevoetbald. Ik herinner me vooral veel doelpunten tegen, één
keer zesentwintig in een wedstrijd. Toch was het grootste talent in ons elftal
ongetwijfeld de doelman, René Knippels, steevast negenentachtig minuten onder
zware druk. Misschien was hij daarom zo goed in de verre uittrap, eindelijk was de
bal een paar tellen weg, soms met één uithaal helemaal in het doelgebied van de
tegenstander. De verre uittrap, geen enkel verband met de rest van het spel,
ontregelend en onbegrijpelijk.

F. van Dixhoorn, de meest mysterieuze ster aan het Zeeuwse  dichtersfirmament, noemde zijn nieuwe bundel toepasselijk Verre uittrap. Gedicht. Zijn aanpak doet onweerstaanbaar aan het verlossende geweld van René Knippels denken. Mocht u het boekje gaan kopen, wat ik zeer aanraad, vrees dan niet dat u een misdruk is toegestopt. Nee, het hoort echt zo, wit, wit en nog eens wit, met heel soms een woord of een paar woorden in de verste marge. Altijd afgesloten met een punt en een aanhalingsteken-sluiten. Zoiets als het René Knippels Effect: diens verre uittrappen volgden onzichtbare banen, je zag de bal pas weer na de landing.

Wat wil de dichter? Zijn werk is vooral wegwerken geweest. Wat rest zijn  verscheurde snippers van vervlogen gesprekken. Zo weinig woorden (nog geen
honderd in het hele gedicht) en toch is er zo veel poëzie. De poëzie zit in het zoeken,
waartoe je wordt uitgedaagd (behulpzaam of juist pesterig?) door flardjes als ‘zie
parallellen’ of ‘hoor je het verschil’. Reden om je ogen open te houden en de oren te
spitsen. Maar het is weer net als met de briljante ballen van René Knippels, niemand
was erop berekend, niemand wist er weg mee.

F. van Dixhoorn, in 1993 gedebuteerd met Jaagpad (het jaagpad langs het
kanaal tussen Middelburg en Vlissingen), is steeds radicaler en minimaler geworden.
Verder dan dit werk kun je niet gaan. Of toch? Poëzie als signalen uit de kosmos,
vage resten van pulsen, van een miljard lichtjaar ver uitgezonden. De verste uittrap
ooit.

F. van Dixhoorn: Verre uittrap. Gedicht – Uitgeverij De Bezige Bij, 56 pagina’s, 17,99 euro.

Dit bericht is geplaatst in Biografie met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *