Vers op Zondag 99: Dinie Sophie Fintelman

Vers op Zondag is toe aan de vierde serie. In de eerste drie series zijn er afgelopen anderhalf jaar 76 gedichten gepubliceerd op dit weblog. Op naar de honderd en meer. Want wie wil Vers op Zondag nog missen? Vandaag aflevering 99: Dinie Sophie Fintelman.

*************************************

Remington revisited

Kaarsrecht achter mijn schrijfmachine
komt zomaar het geratel van een dood
gewaande melodie tot leven

Ik schrijf meer dan God (of mens)
kan lezen
knipoog naar de letter V
Een muffe geur van carbonpapier
doet het belletje rinkelen
De punt slaat gaten in mijn brein
En tien vingers
vergrijpen zich aan witte letters
die hamers samenknopen

tot een inktzwart heimwee
Maar wat nooit is weggeweest

Dinie Sophie Fintelman

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

2 reacties op Vers op Zondag 99: Dinie Sophie Fintelman

  1. Dinie Sophie schreef:

    Illustratie gekozen door Jo Polak.
    Het “brein” op een schilderij van Rothko.

  2. melis van den hoek schreef:

    Het is toch wonderlijk Dinie, dat zulke beeldende woorden door een gat in je brein op papier stromen. Een geheim draag je altijd; telkens als ik nu het toetsenbord toucheer,
    zie ik de letters aan de staafjes komen en gaan, zoals latente gedachten. En dan die letter V van vrede, vechten, voelen, verbieden, veroordelen, vrijen, veroorzaken en verdwijnen. De eerste associatie bij Remington was scheerapparaat. Dit gedicht zal nog vaak bij me op bezoek komen, de melodie is geheim. Ik dank je met twee vingers. Jammer is,
    dat God het niet kan lezen, maar daar kan de mens wel een oplossing voor vinden. Laatste groet in 2017.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.