Column: Op de Slikkenburgseweg lagen zeker vijf sneeuwduinen

We waren in Nederland goed uit ons doen, afgelopen week. Sneeuw, glad, kou, het was me wat.

********************

Op de Slikkenburgseweg lagen zeker vijf sneeuwduinen

door Jan van Damme

Het regent sneeuw. Daarmee hebben we de Zeeuwse winter tot nu toe wel gehad. Of de codes nou geel, oranje of rood zijn, voor je een fatsoenlijke sneeuwbal hebt kunnen draaien heb je pap in handen. Niet dat we geen last hebben van het laagje wit – werk maar beter thuis was het advies – maar een echte Koning Winter voelt toch anders.

Eerder deze week scharrelde ik van Middelburg naar Goes en terug over de A58. Het was konvooi rijden. Heb je nou nog geen winterbanden, vragen collega’s met blikken vol onbegrip als ik ze over mijn winters reisavontuur vertel. Nee, die heb ik niet. Truttig rijden en afstand houden, daarmee ben ik tot nu toe – even afkloppen – alle sneeuw en ijzel schadevrij doorgekomen. Nou ja, heel erg afkloppen, want dat zal je net zien, als ik hier de laatste punt heb gezet sta ik straks knus tegen een lantaarnpaal of met een wiel boven de sloot geparkeerd. Het was een sneeuwjacht, halverwege de middag. Rechts op de terugweg van Goes zag ik twintig, dertig schapen samenklonteren. Ik vond ze niet te benijden vanuit mijn auto met de verwarming op standje hoog.

Omdat we onze werkelijkheid tegenwoordig door sociale media laten boetseren, praten we elkaar een horrorwinter aan. Ik moest aan sneeuwduinen denken. Dat is toch echt al een aantal tientallen jaren geleden dat ik die heb gezien. Je moet er bij voorkeur voor in de polder zijn. Daar waar de noordenwind vrij spel heeft op het boomloze land.

Het was 1963. Bij ons thuis in Groede bleven gestrande gasten slapen, ze kregen een – zoals we dat toen noemden – kermisbed toebedeeld: een matrasje op de vloer. Met mijn vader reed ik mee richting vuurtoren van Nieuwesluis. Voorbij de vuilnisbelt doken we de Oud-Breskenspolder in, de Slikkenburgseweg. Daar lagen zeker vijf opgewaaide bergen sneeuw van een tot anderhalve meter hoog. ‘Sneeuwduinen, even aanzetten’, bromde mijn vader. Onze oude Mercedes dook welgemoed de sneeuwhopen in. Voep, zo klonk het.

Dat zou ik graag nog eens doen. Voep. Maar ja, dan moet het eerst echt sneeuwen.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.