Column: De aalscholver is de gebeten hond

Het zijn van die primaire reflexen. Jij, jíj hebt het gedaan, jij zit mij in de weg, jou wil ik niet meer zien. Te wapen! Uitroeien, met wortel en tak en met verenpak. foto Fotoburo Martin Droog

*******************

De aalscholver is de gebeten hond

Ik laat altijd het gas even los. Ja, daar, een aalscholver. Doodgemoedereerd op een lantaarnpaal boven een drukke kruising. Schuw zijn ze zeker niet. Het mooist vind ik ze als ze hun vleugels te drogen spreiden. Een beetje onheilspellend ook. Als ik een aanzegger van dood of ander onheil zou kunnen tekenen, dan gaf ik hem de trekken van een aalscholver.

De laatste tien, twintig jaar zijn ze bij ons Zeeuwse buitenleven gaan horen. Langs het Veerse Meer, langs het kanaal, langs watergangen. En dus ook boven voortrazend verkeer. Een enkele keer zie ik er een paar op lantaarnpalen langs de weg naar de tunnel van Middelburg. Vleugels wijd, ze hebben net een maaltje opgedoken in het kanaal.

Een halve eeuw geleden waren aalscholvers vrijwel helemaal uit ons land verdwenen. Net als zeehonden en bruinvissen. Bejaagd. En vervuild water, van de gehaltes kwik en cadmium in het zeezwemwater voor de kust van Groede ging je haar recht overeind staan. Gelukkig was ik in die tijd ook al geen waterrat.

Een beeld uit een monumentaal Scheldeboek is me bijgebleven. Van een reiger, die een hele dag op één poot staat te wachten op het punt waar een binnenriviertje uitmondt in de hoofdstroom van de Schelde. In dat rivierwater zit zo weinig zuurstof, dat elk visje dat daar belandt naar lucht happend naar het wateroppervlak zwemt. Hap zegt de reiger.

Wij hebben ons leven gebeterd. De Belgen eindelijk ook. Dus hebben we weer zeehonden op de Hooge Platen en bruinvissen in de Oosterschelde. En aalscholvers, overal waar een visje te happen valt.

Dat is ook Europarlementariër Annie Schreijer opgevallen. Zij neemt het op voor de sportvissers, die hun visvijvers leeggevist zien worden. De aalscholver is de gebeten hond. Aalscholvers zijn nu nog een beschermde soort. Daar moeten we maar eens een eind aan maken, vindt Annie Schreijer. Ze heeft haar jachtgeweer al op scherp staan.

Ach ja. Diepe zucht. Straks gaan we weer zeehonden doodknuppelen. Reigers leven ook niet van de wind. En meeuwen, visdieven zijn het.

Tijden veranderen. Wij niet.

***************

PZC 29 november 2017

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *