Pop en co

In Huurhuizen heerst geen rust
Pop en co-album met fotostrips van kringloopminiaturen

Anne Breel fotografeert beeldverhalen in haar tweedehands poppenhuizen. De wereld van ‘Pop en co’, waar de grote poppen door hun knieën moeten.

door Jan van Damme

Pinguïn Pinto woont in een tweedehands poppenhuis. oud-Hollandse tegeltjes aan de muur, drie planken met servies, een plant naast de kachel, parket op de vloer, een hanglamp met Jugendstilmotieven. Pinto krijgt bezoek van zeeschelp Marina. Zij is op leeftijd. Kopje thee. En een stukje taart. ‘Zelf gebakken?’, vraagt Marina. ‘Van de buurtsuper’, antwoordt Pinto. Waarop Marina zegt: ‘O, in dat geval doe ik mijn gebit even uit!’

Het is een scène, zo uit het leven gegrepen. Uit het leven van poppenhuisbewoners, wel te verstaan. De regie van dat leven berust in handen van kunstenares Anne Breel. Zij heeft in haar werkplaats op de Mortiere in Middelburg een uitgebreide verzameling met poppenhuizen – opknappertjes, volgens Anne – en poppetjes. Allemaal gekocht bij kringloopwinkels als Ramsjburg of de Roemeniëschuur in Grijpskerke. Ook via internet slaat ze haar slag.

Elke week laat ze een aantal geselecteerde kringlooppoppen in een scène figureren. Naast Pinto en Marina zijn er hoofdrollen voor Ko en Natasja, eigenaars van de supermarkt, voor actionman Kees die daar een baantje krijgt, voor de in Griekse dracht gehulde Hans en Tweede Hans, voor de koeien Trui en Geertje en paard Hank. Anne Breel zet de poppen neer in één van de poppenhuizen, die samen het gehucht Huurhuizen vormen. Per aflevering fotografeert ze tien taferelen, die samen een beeldverhaal vormen. Elke aflevering wordt gepubliceerd op de site popenco.nu. Inmiddels staan daar 98 beeldverhalen. Daaruit heeft de kunstenares er 33 – ‘de 33 beste!’ – opgenomen in haar pas verschenen boek Pop en co.

De serie begint zo: ‘Huurhuizen lijkt zo’n gezapig stadje, maar met de komst van Hans en Tweede Hans is het gedaan met de rust… Ze kraken een leegstaand huis en hebben een goed idee: ze gaan kamers verhuren! Elke potentiële huurder krijgt meteen een contract onder z’n neus geduwd. Sommige huurders zijn een beetje beduusd, andere huurders maken het gezellig…’

Anne Breel – foto Ruben Oreel

Anne Breel (1959) was aanvankelijk vooral werkzaam als keramiste. Toen ze vijftig werd, besloot ze het roer om te gooien: ,,Het was net alsof iedereen met keramiek ging werken. Bovendien vond ik het zwaar om mijn werk naar een galerie te brengen.” Fotografie had haar altijd al getrokken. In 2008 meldde ze zich in Rotterdam op de fotovakschool aan voor de hbo-opleiding Toegepaste Fotografie en Beeldcommunicatie. Na haar afstuderen in 2012 proefde ze van mode- en reclamefotografie. ,,Maar”, zegt ze, ,,mijn hart ligt toch bij kunst. Voor het Centrum voor Beeldende Kunst Zeeland fotografeerde ik de buitenexpositie Façade in 2012. Ik maakte ook al eens strips, zoals voor het project Krot of Kans. En ik verzamelde miniatuurpoppetjes. Zo kwam alles bij elkaar. Ik dacht: ‘Waarom houd ik het niet dicht bij mezelf?’ Voor ‘Pop en co’ maak ik foto’s en schrijf ik het scenario.” De uiteindelijke tekst komt uit de pen van Elise Kremer, zij zorgt voor puntige, bij de taferelen passende tekstballonnetjes.

De serie loopt nu ruim twee jaar via de site. Het boek kan een welkome ondersteuning zijn bij exposities. Anne Breel stond vorig jaar op de Kunstschouw en miste toen een album, dat ze aan de bezoekers kon meegeven. Over haar karakters vertelt ze: ,,Ze zijn allemaal heel verschillend. En toch moeten ze met elkaar omgaan. Dat geeft frictie, ze begrijpen elkaar niet altijd. Het is de maatschappij in het klein. Ik heb er erg veel plezier in. Zo is actionman Kees eigenlijk te groot voor de poppenhuizen. Hij moet door zijn knieën, in de winkel waar hij werkt, op de overloop waar hij woont. Ik heb er zelf erg veel plezier in. Ko en Natasja hebben een kamer naast hem, ze moeten altijd door zijn woonruimte als ze naar buiten willen. Er zit geen boodschap in. Ik hoop wel dat het verhaal een glimlach oplevert.”

Sommige poppen worden zo intensief gebruikt, dat ze slijtage gaan vertonen. Zoals de twee Grieken. Anne Breel: ,,Dankzij hen kan ik actualiteit in het verhaal brengen, de Grexit. De armen van Hans en Tweede Hans zijn te vaak gebogen, dus ik moet hen uit het verhaal schrijven. Ze krijgen een grote erfenis en gaan terug naar Griekenland: de Grexit.”

Anne Breel en Elise Kremer: Pop en co – Uitgeverij Pop en co Huurhuizen, 18,95 euro.

PZC dinsdag 17 oktober 2017

Dit bericht is geplaatst in Kunstboeken met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *