Vers op Zondag 89: Anneke Schenk

Vers op Zondag is toe aan de vierde serie. In de eerste drie series zijn er afgelopen anderhalf jaar 76 gedichten gepubliceerd op dit weblog. Op naar de honderd en meer. Want wie wil Vers op Zondag nog missen? Vandaag aflevering 89: Anneke Schenk.

Ode aan de Oostkerk

vanaf Nieuwland, Veere of het hoge duin
ga ik altijd weer, recht op je af
op weg naar huis

in de Breestraat je donker silhouet
afgetekend tegen het kobalt
van de westelijke hemel
de avondster hoog boven je lantaarn

soms klinken er nog kinderstemmen op
uit het verleden. rappe voetjes in klompjes
rennen op de treden van je trap
flits van een meisje in witte schort
mijn grootmoeder laat bikkels rollen
op je arduinen stoep

stoere wachter, donkere kolos
baken in de nacht, in mist en regen
Je leien dak, glanzend als zijde
door maan verlicht, door zon beschenen

maar boven je poort in het tympaan
onder guirlandes, zeemeermin en man
ligt de luie dood al eeuwen lang
toe te kijken hoe de wind
in één vlaag onze danse macabre
wegvaagt uit de tijd

Anneke Schenk

foto Theo Giele

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

5 reacties op Vers op Zondag 89: Anneke Schenk

  1. Johanna Kruit schreef:

    Een prachtig gedicht Anneke over een van de mooiste kerken van Middelburg .
    Als kind dacht ik dat het een kerk uit een Russisch sprookje was……….

  2. melis van den hoek schreef:

    Op weg naar het Huis des Heeren onder een dreigende lucht en de avondster komt het verleden soms in beeld. De beschrijving van dit gebouw is voor mij een vergelijking met het geloof. Jouw kerk weergegeven in woorden als een stoer gebouw dat je bewaakt, beschermt en richting geeft aan je leven. Maar als je daar naar binnen gaat waarschuwt de architect dat de dood altijd boven ons hoofd hangt. Is het geloof niet ontstaan uit angst voor de dood? Ik weet het niet. In het laatste couplet raak ik de weg kwijt; de dood kijkt toe hoe een windvlaag onze muzikale dans met hem overstemt. De wind pakt dus alles af, zelfs de laatste dans met hem; jammer. Ik hoop zolang mogelijk met de dood te dansen. Dat klinkt me als muziek in de oren. Dank aan jou en de Franse componist. Amen.

  3. Jan Versluys schreef:

    Behalve een beschrijving van een kerk in Middelburg en wat die betekent voor de dichteres ( in het nu en het verleden : rappe voetjes in klompen, meisje in witte schort en een knikkerende oma ) is er natuurlijk ook een geestelijke verdieping.
    Zoals het leven zelf is, is ook het gedicht. Van levendigheid naar dood.
    Mooie opbouw : van buiten naar “binnen”. Van wat je ziet naar wat je voelt. Van bestaan naar “de luie dood”.
    Peinzende lezer word ik door het lezen van dit gedicht, die zichzelf ziet als een duistere danser die vervaagt in de vergetelheid van de tijd. Even stilstaan bij de vergankelijkheid van dingen en mensen. En dat op zondagmorgen……….

  4. Roland Reuter schreef:

    Stoere wachter
    Zeeland,
    nog heb je Het Woord
    pak het licht zolang je het hebt,
    het woord wordt duur
    zeldzaaam
    het is er bijna helemaal niet meer
    Getuige
    tegen
    voor
    stoere wachter

  5. Deze prachtige kerk die mij altijd doet denken aan Florence, wordt in dit gedicht beschreven met een schildersoog. Begrijpelijk Anneke! Maar al die mooie beelden en zoete herinneringen kunnen niet verhinderen dat ze ons waarschuwt dat alles voorbij gaat…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *