Vers op Zondag 87: Jacoline Vlaander

Vers op Zondag is toe aan de vierde serie. In de eerste drie series zijn er afgelopen anderhalf jaar 76 gedichten gepubliceerd op dit weblog. Op naar de honderd en meer. Want wie wil Vers op Zondag nog missen? Vandaag aflevering 87: Jacoline Vlaander.

******************

Zonder kluit

Opeens zie je ze weer overal: aan
pleinen, kades, stoepen en in stegen,
temidden van hun naalden neergezegen
en naast de vuilcontainers waar stilaan

ze even nog, al kalend, blijven staan
en zachtjes wiegen. Een koude regen
striemt het nieuwe jaar en de ontstegen
geur van hout en hars is het membraan

van nu en toen: zij zijn de fantomen
uit een wereld achter glas, ontdaan naar
hier aan het einde van de eerste week

zo, zonder licht. En ja, hoe onvolkomen
ook, je wilt niet wat het steeds weer is, maar
wat het was; toen alles even erop leek.

Jacoline Vlaander

******************************

Jacoline Vlaander (Amsterdam, 1964) woont al zeven jaar in de hoofdstad van Zeeland. Zij is schrijver. Als zelfstandig ondernemer leeft zij van haar pen. Ook werkt zij sinds deze zomer op de eindredactie van de PZC.

Zij heeft verschillende opdrachtgevers (regionale krant, personeelsmagazines, content voor websites). Schreef en coördineerde het boek Fort Rammekens. Een poort naar de toekomst (Den Boer|de Ruiter, 2013). Verzorgt levensverhalen in opdracht; van gesprek tot boek (interviews, schrijven, vormgeven, eindredactie) en schrijft ter gelegenheid van het 800-jarig bestaan van Middelburg Dichter bij de Stad (Uitgeverij Liverse, 2017); over de 7 stadsdichters die de stad tot nu toe poëtisch bezongen.

Zij neemt deel aan de Werkgroep Poëzie in Middelburg. Haar gedicht Stabat Mater werd verfilmd en vertoond (Film by the Sea, 2012). Af en toe treedt zij op in Den Hopsack te Antwerpen. Werk werd gepubliceerd in Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift (2015, 2016, 2017); in Er is geen water dan de zee, de tweetalige bloemlezing van hedendaagse Zeeuwse poëzie (2015) en in Texeleiland (Uitgeverij DichterbijBeeld, 2015). Haar gedicht Eenakter behaalde de Top-100 van de Turing Gedichtenwedstrijd 2016 en prijkt in de uitgave Toch, nachtegaal, zing voort! Intussen vordert haar eigen bundel gestaag.

Jacoline Vlaander is geboeid door ontwikkeling, gelaagdheid en samenhang in de menselijke levensloop. Sinds haar kinderjaren fascineert haar het ontoereikende van taal.

 

 

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

4 reacties op Vers op Zondag 87: Jacoline Vlaander

  1. Een sfeervol gedicht, Jacoline. De klassieke vorm en het mooie woordgebruik geven extra lading aan de inhoud.

  2. Johanna Kruit schreef:

    Ach ja, niets zo triest als een kerstboom die afgedankt naast een vuilnisbak staat, soms glimmen er nog wat zilverdingetjes in………
    Een goed gedicht, ook omdat iedereen er al op gewezen wordt dat alles wat straks komt en waarop iedereen zich verheugt, vlak daarna weer afgedankt zal worden.

  3. Maryline Lamp schreef:

    Jacoline, nu al ruik ik sprekende naaldbomen. En kan ik eventjes , verlangen naar nieuw jaar, goede mooie voornemens, iets .. uit bijzondere kersttijden.

  4. melis van den hoek schreef:

    Jacoline, we moeten ons helaas overgeven aan de vergankelijkheid. Gelijk een boom is ons kortstondig leven. Je leert me in dit vers dat zulke bomen onecht zijn , evenals het licht. Het lijkt licht; we willen het niet weten, maar…….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *