Vers op Zondag 83: Johannes Herman Buma

Vers op Zondag is toe aan de vierde serie. In de eerste drie series zijn er afgelopen anderhalf jaar 76 gedichten gepubliceerd op dit weblog. Op naar de honderd en meer. Want wie wil Vers op Zondag nog missen? Vandaag aflevering 83: Johannes Herman Buma.

**********************************

Hoogbejaard zijn

De stad steeds groter geworden de straten langer,
de trap hoger, het bed harder dat doet pijn, de blaas
jaagt je ’s nachts uit de slaap

De ruiten meer en meer beslagen, waar is de
conditie van de jonge benen gebleven,  de
actieradius fors gekrompen, het is wankelen
struikelen strompelen

Pillen verlengen het leven, houden je nog bij de tijd.
Opdringerige Alzheimer heeft goddank nog niet
aangeklopt, je laat hem ook niet binnen,
onwelkome gast met zijn verwarde kop.

Verleden haast compleet door het grote zwart
opgeslokt, velen met een klinknagel in het
geheugen vastgepind, maar weinigen gebleven.

Grootgegroeide  schelpen aan oren doen Ten Holt
en Eisenga in de gehoorgang horen. Gekromde
stijve vingers vinden nog de pen de toetsen, de
oude Friese staartklok blijft stevig tikken in het hart
van je lijf laat zich niet opjagen door de tijd.

Het kind in je dat nog immer springt en zingt wordt
door niemand meer gezien.

Gezeten in je zetel op je step blijft je wereld ruim
beleef je nog wakker het leven hoewel de lucht
steeds meer betrekt grijzer wordt ben je tevreden
met het hoogbejaard zijn.

Johannes Herman Buma

 

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

10 reacties op Vers op Zondag 83: Johannes Herman Buma

  1. jorien brugmans schreef:

    wat een (h)eerlijk herkenbaar beeld, vooral dat van het springende en zingende kind..

  2. Yvonne Wagenaar schreef:

    Prachtig! Het geheugen maakt er elke belevenis van belang weer een schilletje bij, net als de jaarringen van een boom. Toen ik jong was en veel beleefde, vond ik zoveel vanzelfsprekend. Nu kan ik terugkijken (en ook nog wel, maar veel minder, vooruit) en dat werpt ander licht op wat er was. Daarmee spelen, als het lichaam niet meer zo wil.
    Dat is voor mij de rijkdom van het ouder zijn. Dank voor dit mooie gedicht.

  3. Johanna Kruit schreef:

    Heel herkenbaar Joop , dank je wel , in gedachten step ik even met je mee……..

  4. Een herkenbaar en ontroerend gedicht door zijn eerlijkheid. Ik wens ons veel mooie herinneringen toe om de grijze lucht te verjagen en (toch) te genieten van de oude dag.

  5. Jan M. Goerée schreef:

    ”Het kind in je dat nog immer springt en zingt wordt
    door niemand meer gezien.”

    Ongezien is beter, anders wordt het in de ogen van anderen ”kinds”; prachtig !

  6. melis van den hoek schreef:

    Joop, je wijze woorden geven hoop.
    Dat kind wil blijven spelen.
    Zijn fantasie is grenzeloos.
    Kan zelfs die rivier overzwemmen.
    Dank voor je poëtische steun.

  7. Kees Beaart schreef:

    Wat een prachtig realistisch gedicht Joop. Zo realistisch als werk van Ryckhals. Je wijst huidige en aankomende bejaarden ermee een goed begaanbare weg.

  8. Arjen Boswijk schreef:

    Prachtig Joop, treffende taal, milde woorden en tegelijk zeer realistisch.
    Je oud-leerling
    Arjen Boswijk

  9. B.Bunschoten schreef:

    Wat een prachtig gedicht, ontroerend.Lieve groet Janny.

  10. Janny Bunschoten-Vossebelt schreef:

    Joop B.Bunschoten niet juist sorry, Be zou het zeker prachtig hebben gevonden , lieve groet Janny.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *