Column: We deinen, we schommelen en happen een zee aan tarwe weg

 

Afgelopen maandag was het bal in de Zeeuwse polders. Eén dag mooi weer, dan moest de tarweoogst van het land zijn. Ik reed mee op een combine, aan de Strandweg bij Koudekerke.

******************************

We deinen, we schommelen en happen een zee aan tarwe weg

door Jan van Damme

Het gonsde, het bromde, het stoof, het zong. Net droog genoeg en er werd alweer een nieuw regenfront aangekondigd. Toute agrarisch Zeeland rukte afgelopen maandag uit, alle combines draaiden tot diep in de nacht op volle toeren, kiepwagens voor het afvoeren van het graan reden af en aan, in het kielzog van de combines lieten de stropersen er geen gras over groeien.

Op het moment dat ik dit columnpje tik vallen de tarwevliesjes vanuit mijn haar op mijn toetsenbord. Ik was gaan kijken op het land van boer Francke bij Koudekerke. Nou zit ik naar mijn gevoel al een heel leven in het stro – eerst als parttime landarbeider, later als verliefde toeschouwer – maar ik heb nog nooit op een combine meegereden. Deze week trok ik de stoute schoenen aan.

foto Dirk-Jan Gjeltema

Jan Wisse stopt zijn graandorser op het vooreinde van het perceel aan de Strandweg. Ik klim het trapje op naar zijn cabine. Alsof je een ruimtecapsule binnenstapt. Twee zacht geveerde fauteuils naast elkaar, een stuur en een soort versnellingspook met knoppen waarmee de complete machinerie in beweging word gezet. Het geraas van alle draaiende assen en vliegwielen dringt nauwelijks door. Een bruin getinte glazen ruit neemt het volledige front in beslag, zodat je vrijwel onder je voeten ziet hoe de graanhalmen naar binnen worden gewiekt, worden afgesneden en naar het binnenste van de combine glijden. Daar worden de graankorrels uit de aren geschud en wordt het kaf van het koren gescheiden.

We deinen, we schommelen en happen een zee aan tarwe weg. Jan Wisse doet het al 25 jaar en kan zich nog altijd geen mooiere baan voorstellen. Ik begrijp hem. Hij manoeuvreert de afvoerpijp van zijn combine boven een kiepwagen en laat de inhoud gul op de kar ruisen. Hoeveel broden zouden daar liggen?

Je hoort het steeds vaker in het land van de niet te stuiten dieetgoeroes en hun volgelingen: brood maakt dik, brood is ongezond. We bakken het weliswaar sinds de uitvinding van de landbouw, pakweg 10.000 jaar geleden. Maar toch.

Ga eens in een wolk kaf staan, stap op de dissel van een kiepkar en laat de graankorrels door je vingers glijden. Dan kunnen al die ban-het-brood-propagandisten wel inpakken.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Één reactie op Column: We deinen, we schommelen en happen een zee aan tarwe weg

  1. Thom Schrijer schreef:

    Schitterend en invoelbaar verhaal, Jan. Ik zal je separaat mijn gedicht ‘Graan’ toesturen.

    Een zomergroet,

    Thom

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *