Wim Hofman (56): Terug

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

Ik zat achterin de auto en keek naar het landschap, de bergen, de groene heuvels, de zonnebloemvelden, de slaperige dorpjes. En dan sla je aan het mijmeren.

******************

Terug

door Wim Hofman

Een stuk muziek wordt beëindigd en de klanken verdwijnen in het niets; een boek is uit, je hoeft het niet van achter naar voren opnieuw te lezen. Een vakantiereis is anders. Je moet weer terug, soms over dezelfde weg. Veel reizigers willen dan ook opschieten en zo snel mogelijk teruggaan, naar huis, naar huis!
Onlangs mochten we meerijden naar het meer van Genève dat dikwijls blauw is en met de Franse bergen erachter, die nog blauwer zijn met wat wolken erboven, wit of rozerood als de avondzon erop scheen. We hadden een mooie en rustige tijd, maar op een gegeven moment moesten we ook weer terug, Frankrijk door.
Ik zat achterin de auto en keek naar het landschap, de bergen, de groene heuvels, de zonnebloemvelden, de slaperige dorpjes. En dan sla je aan het mijmeren. Je ziet een weggetje, een zijpad dat naar een heuvel gaat en in een bos verdwijnt en je ziet jezelf al lopen en je denkt aan alle wandelingen die je maakte met je tas met een flesje water, een droge worst, een stuk stokbrood of een blikje sardientjes. In de ene hand het grote Opinel–mes om braamtakken die dwars over het pad groeiden met één tik door te slaan. In de andere hand een stok om een slang op te tillen en over de braamstruiken weg te gooien. En je dacht aan de keren dat je vastliep. Het pad hield op bij een beek of in een bos. Uiteindelijk kwam je toch altijd weer uit bij een boer die de weg wist te wijzen en wel wat drinkwater had. Boeren zijn onmisbaar voor wandelaars. Al zijn er ook die liever niet zien dat je over hun veld loopt en de koeien onrustig maakt. Je loopt in gedachten weer over honderd boerenerven met mestgeur, een kapotte, roestige trekker een schuur met een golfplaten dak en je loopt verder en denkt voorlopig niet aan teruggaan. Doel van het wandelen was het wandelen. Ervaren hoe het is door een donker bos te lopen of langs een donkere rivier waarin waterranonkel drijft en waar even een zilveren vis uitspringt. Of om hijgend de top van een heuvel te bereiken vanwaar je de hele wereld kan zien. Of je wordt wat melancholiek als je die groene heuvels ziet die voorbij glijden, met mooie plekjes waar je nooit geweest bent en ook nooit zult komen.

***Terugreizen betekent echter ook stoppen bij een parkeerplaats, waar de hele wereld stopt, waar je landgenoten ziet met hun caravans, hun in haast volgepropte auto’s, want ze gaan terug naar huis. Waar je in de rij moet staan voor de WC die 70 cent kost en waar talloze vrachtwagens staan en een Bulgaarse chauffeur, zittend aan een opklaptafeltje zijn eten op een gasstelletje klaarmaakt, waar kinderen even gaan stoeien en springen en dansen, want ze zijn blij dat ze weer naar huis gaan, naar hun vriendjes die al lekker thuis zijn en die misschien helemaal niet op vakantie zijn geweest.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

2 reacties op Wim Hofman (56): Terug

  1. Johanna Kruit schreef:

    Een verhaal vol herkenning : dank je wel Wim………..

  2. Cora Stam schreef:

    Een blikje sardientjes en een droge worst…
    Wat een goed idee!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *