Vers op Zondag 79: Karel Leeftink

Vers op Zondag is toe aan de vierde serie. In de eerste drie series zijn er afgelopen anderhalf jaar 76 gedichten gepubliceerd op dit weblog. Op naar de honderd en meer. Want wie wil Vers op Zondag nog missen? Vandaag aflevering 79: Karel Leeftink

*************************

in schoonheid sterven

hoe stil de dood in schoonheid wacht
op dingen die gebeuren gaan
gelaten schier en flegmatiek
haar kansen wikt en weegt

haar lange slanke benen strekt
haar lekkere lijf de zon toedraait
wat luchtigjes augustus danst
alsof niets er toe doet

alsof tijd van geen waarde
voor wat onontkoombaar is

hoe stil de dood lonkt en verleidt
verlekkert noodt verlokt hoewel
zijzelf beheerst en onderkoeld
daarvan geen notie neemt

haar rijk gedoste balzaal schouwt
haar weergaloze feestjurk toont
die oogverblindend en subliem
geen man toch kan weerstaan?

alsof weerstaan een optie is
voor wie de dood zelf zoekt

hoe heerlijk moet het zijn per slot
hoe goddelijk zinnelijk geil en zot
om na een flard van eden in haar
pracht de dood te zien

Karel Leeftink
(stadsdichter Middelburg)

**********************************************

Een toch wel bijzonder fenomeen: net buiten de stad Middelburg, in het ‘bosje van Koole’ aan de Golsteinseweg (Sint Laurens)wonen  tientallen wespspinnen grote, vervaarlijke, prachtig felgekleurde van oorsprong Zuid-Europese spinnen, die de laatste jaren door de klimaatveranderingen ook ons land bereikt hebben. De dikke damesspinnen zitten in hun webben laag bij de grond te wachten op  prooi, zoals sprinkhanen, andere spinnen, vlinders, etc. De mannetjes worden na de geslachtsdaad door de zeker zes keer grotere dames verorberd.

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *