Column: Het altaar is al lang geleden uit mijn kerk gesloopt

jan
Mijn worsteling met het geloof is al lang geleden. Nou ja, worsteling, het was meer een stil verglijden. Ik moest er aan denken door de boeken van Liesbeth Labeur en Michael van Oostende.

**************

Het altaar is al lang geleden uit mijn kerk verdwenen

Hebt u ooit een druppel wijwater op uw voorhoofd voelen landen? Dan mag u de twee Zeeuwse boeken over de worsteling met het (protestantse) geloof, die afgelopen maand verschenen, niet missen.

Om te beginnen Liesbeth Labeur uit Middelburg, die terugblikt op haar met de tale Kanaäns doordesemde jeugd. Haar boek ‘Een lamp voor mijn voet’ laat een beschadigd meisje zien in een streng gereformeerd milieu. Dan is er ook Michael van Oostende, stadgenoot van Liesbeth. Hij stamt uit een minder strenge gemeenschap, maar afscheid nemen van de Here bleek ook voor hem een hele klus. Als God het hagelslag laat regenen, dan wil hij zijn vertrek uit de kerk nog wel eens heroverwegen.

De verhalen van Liesbeth en Michael roepen natuurlijk de vraag op: hoe ging dat eigenlijk bij jou? Bij mij? Ik hoef maar naar het katholieke kerkje in Groede te kijken. De gebrandschilderde ramen zijn eruit gehaald. Een paar jaar geleden stond ik er nog eens binnen. Het altaar was eruit gesloopt, op de plek van de Lourdesgrot achterin de kerk gaapte een gat. Het Anthoniusbeeld zag ik later in een schuur van het nabije Vlaams Erfgoed.

Mijn geloofsbeleving is al ruim veertig jaar huisloos. Ooit was ik een accurate misdienaar, die zorgde dat voor de hoogmis alle zes kaarsen op tijd waren aangestoken. En bij een begrafenis vergat ik nooit het kooltje in het wierookvat gloeiend te houden. Pastoor Fassaert zou me zo’n verzuim immers niet in dank hebben afgenomen.

Ik zag de kerk voor mijn puberogen onttakeld worden. Nog voor het tabernakel en de biechtstoel in de verkoop werden gedaan ging het al fout met beatmissen en bloemen in het haar.

Was het maar zo simpel gebleven als toen de wijn nog in bloed veranderde. Met een onzevader en drie weesgegroetjes, dan begon je weer met een schone lei.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *