Echte misdaad – Jo Crucq

echte misdaadZolang je boos bent, kun je niet vergeven

Jo Crucq verloor zijn vrouw door een gruwelijk misdrijf. Hij probeert nu anderen te helpen door zijn ervaringen te delen. ,,Ik heb zelf ondervonden dat praten helpt.”

door Rolf Bosboom

jo crucq - bosboom

Het is inmiddels 23 jaar geleden, maar het immense verdriet is nog altijd voelbaar. ,,Je leven verandert in één klap”, zegt Jo Crucq (85). ,,Het gaat nooit meer over. Probeer daar maar eens je weg in te vinden. Je móet hulp hebben. Over het algemeen komt de beste hulpverlening van lotgenoten. Die begrijpen het, die hebben het zelf ondervonden.” (foto Ruben Oreel)

Marie Crucq-Blok, moeder van negen kinderen, werd op 31 mei 1994 bij Nieuw- en Sint Joosland opzettelijk aangereden door de buurman. Ze was op slag dood. Pas na een diepe crisis in 2005 vond Jo Crucq de weg naar aanvaarding, naar herstel, naar vergeving zelfs.

Over zijn ervaringen schreef hij het boek ‘Rust in de polder. Verzoening met de moordenaar’ (2012). Zijn relaas staat nu ook in de tweedelige boekenserie ‘Echte misdaad’, die deze maand is verschenen. ,,Het wonder van de pen. Ik schreef en voelde de pijn verdwijnen. Schrijven bleek een wonderbaarlijke therapie.”

,,Er is vaak veel aandacht voor de daders en weinig voor de nabestaanden en de slachtoffers”, zegt Crucq. ,,Het gaat om de nazorg. Die was in mijn geval minimaal. Gelukkig is dat dankzij lotgenotengroepen veel beter geworden. Je krijgt nu iemand naast je die helpt en die blijft tot je zelf zegt dat het niet meer nodig is. Dat is van groot belang.”

Crucq zet zich actief in voor lotgenoten en probeert de helpende hand te bieden. Zeker in Zeeland merkt hij dat nabestaanden vaak verzanden in zwijgzaamheid. ,,Ik heb zelf ervaren dat praten helpt. Als je je verdriet deelt, dan vermindert het. Dat is een zwaar proces van jaren. Je moet de diepte in om weer op te kunnen klauteren.”

Hoewel hij de moordenaar van zijn vrouw niet meer heeft gezien, heeft Crucq besloten hem zijn daad te vergeven. ,,Ik heb grote voorbeelden. Hank Heijn, de weduwe van Gerrit Jan Heijn, is de belangrijkste. Zij zei: ‘Zolang je boos bent, kun je niet vergeven en als je niet vergeeft, kun je niet herstellen’. Gelukkig heb ik daar navolging aan kunnen geven. Je moet dat offer willen brengen. Dan kan het lijden betekenis hebben.”

In samenwerking met Gevangenenzorg Nederland praat hij regelmatig met gedetineerden. ,,Het doel is gevangenen inzicht te geven in hun daden, duidelijk te maken dat alleen zij er verantwoordelijk voor zijn. Het zijn steeds acht sessies. Dat geeft hun tijd om na te denken. Als ze tot inzicht komen, zie je mooie dingen gebeuren. Inzicht leidt uiteindelijk tot berouw. Dan wordt een moordenaar ook een mens.”

Crucq prijst zich gelukkig dat hij zo een bijdrage kan leveren aan wat hij ‘geweldsbestrijding’ noemt. ,,Ik vind het bijzonder dat ik ervoor word gevraagd. Op deze manier kan ik zinvol bezig zijn. Dat geeft me een goed gevoel. Ook al ben ik wat ouder en heb ik mankementen, ik beteken nog iets.”

===============

Het relaas van Jo Crucq is opgenomen in de boekenserie ‘Echte misdaad’ (Uitgeverij Vuyk en CO), met 40 persoonlijke verhalen van rechercheurs, advocaten en slachtoffers/nabestaanden. Zie: exclusieveboeken.nl.

Zeeuws contactpersoon Landelijke Organisatie van Nabestaanden Geweldslachtoffers: Maaike Paardekooper, m.paardekooper@lovng.nl of 06-23002212.

Dit bericht is geplaatst in Gezondheid met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *