Column: Geroosterd

janEven een ander land, andere geuren, andere kleuren. Dan ben je niet altijd op alles voorbereid. En vraag je je ook wel af: waarom hebben we dat niet in Zeeland?

**********************************

Geroosterd

Nou kijk ik al twee dagen op mijn neus. U kent dat vast: iets voelt niet zoals gewoonlijk, en dan wordt de hele tijd je blik ernaartoe getrokken. Het heeft in dit geval met de zon te maken.

We dachten een paar dagen het nog niet erg schitterende Zeeuwse voorjaar in te ruilen voor een wat weldadiger Portugese lente. Hoewel de vooruitzichten buiig en bewolkt waren, zagen de eerste vakantiedagen eruit zoals je ze in de folder krijgt voorgeschoteld. Met bijbehorende zon.

En op die zuidelijke zonnestralen was m’n neus nog net niet ingesteld. Een rood reukorgaan, ik zal het niet al te erg overdrijven. En zo gevoelig, dat-ie warempel steeds in mijn blikveld verscheen.

Portugal, het is een eindje vliegen, maar in al zijn onbezorgde zuidelijkheid is het een aanrader. Ze kennen er onze Dijsselbloem, die heeft een onuitwisbare indruk gemaakt. Wij vielen op de – met Europees geld? – tot designhotels omgetoverde kloosters en kastelen.

Monumenten uit een tijd, dat er bij ons nog moest worden ingepolderd. Als vegetariër was ik enigszins beducht voor de met vis en vlees overladen keuken. Maar dat viel alles mee. In Lissabon vonden we een vegetarisch restaurantje, waarvan ik de uiterst voorkomende kok zo een verblijfsvergunning in Zeeland zou aanbieden.

Geroosterde pompoen met notenrijst, gefrituurde salsaflapjes en gevulde aubergine waarvoor ik zou overwegen naar Portugal te verhuizen. Hadden we zo’n simpel maar lekker eetgelegenheidje nou maar eens in Zeeland. In Middelburg zou mooi zijn, maar Zierikzee of Oostburg, ook geen punt.

Een vegakeuken,die de bij ons heilig verklaarde geitenkaassalade van de kaart zou vegen, is een ommetje waard. Helaas en jammer, ook op dit terrein is onze provincie een witte vlek. Nu duurzaamheid en bio zo goed scoren zou je toch verwachten dat eindelijk een Zeeuwse kok de vegetarische handschoen opneemt.

Zo, die onbarmhartige zuidelijke zon mag voor mij weer een paar jaar in de ijskast. Maar de paprika’s met dillesaus…

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Één reactie op Column: Geroosterd

  1. Leuk stuk, Jan. Herkenbaar voor de regelmatige Portugalganger die wij zijn. Het eten is er altijd eerlijk vers. Je verslag roept bij mij het verlangen op om er weer naar toe te gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *