Wim Hofman 41: Een Paaswandeling in Wales

hofmanwalesWim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

Toen we over los liggende keien klauterden, roken we een houtvuur. Dat vonden we best. Men had ons gezegd dat er daar ergens een paasvuur zou zijn.

Een Paaswandeling in Wales

door Wim Hofman

In Wales, tussen Saundersfoot en New Hedges, heb je een mooi stuk kust: rotsen met bomen erop en, als het laag water is, een vlak stuk zandstrand met hier en daar wat rotsen en poeltjes. Het oneven kustpad loopt er kronkelend door elzenbosjes, langs hulstbomen, eiken en dennen. Je hebt er steeds wel uitzicht op zee. Over het strand lopen bleek echter gemakkelijker en we zagen daar in de plassen met water flinke alikruiken en krabben met lange vooruitgestoken tengels. Uiteindelijk kwamen we bij puntige rotsen die enigszins vooruitgeschoven in zee lagen. Dat moest Monkstone zijn, waar ooit jarenlang een heremiet zou hebben gezeten. Volgens mij een onzalig idee, want de rotsen gaven zo te zien weinig beschutting en in Wales regent het veel en bij storm sloegen er vast en zeker flinke golven tegenaan.

Toen we over los liggende keien klauterden, roken we een houtvuur. Dat vonden we best. Men had ons gezegd dat er daar ergens een paasvuur zou zijn. Inderdaad brandde er op het strand een groot vuur, gemaakt van takken en van door de zon en de zee gebleekte stukken boom. Er was ook een afzonderlijk vuur gemaakt. In de as ervan lagen nu dingen die op paaseieren leken: in aluminium gewikkelde aardappelen van groot formaat. We werden uitgenodigd om een comfortabele steen uit te zoeken om daarop zittend zo’n gepofte aardappel te eten. Je moest er boter of geraspte kaas op doen. En waarom ook niet? Uit dankbaarheid zong ik een stukje van het paaslied: Christus is opgestanden. Het is zeer oud en lekker ritmisch. De tekst is hier en daar anti-joods. Het is niet verwonderlijk dat ik maar één couplet heb onthouden. Het gaat zo:

Christus vantse in weene/ De suyvere Maria Magdelene./ Godt heefse vertroost in haar verdriet/ Als eenen Hofman ’t is alsoo geschiedt. Alleluja.

Mensen die het hoorden dachten dat het een Welsh lied was en het enige woord dat ze snapten was het Alleluja aan het eind.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *