Column: De Groe

jan

Het moest er natuurlijk een keer van komen. Ik schamp in mijn columnpjes met enige regelmaat langs De Groe in vroeger tijden. Nu staat het dorp eindelijk in de kop.

****************************

Groede_kerkDe Groe

Je vindt dingen waarvan je niet wist dat je ze kwijt was. Die zin hoorde ik deze week voorbij komen in een praatprogramma op televisie. Een nieuwbakken Kamerlid van de SP mocht zich voorstellen. Ze was archeologe en vertelde jubelend over een stukje touw van drieduizend jaar oud. Ik moest denken aan onze Uit de Zeeuwse Klei-schrijvers, één keer in de twee weken op woensdag: net zo begeesterd.

Dat is mooi. Ik heb overigens geen moment overwogen om in maart tomaatrood te stemmen. Als ik die archeologe eerder had gehoord, dan was ik misschien aan het twijfelen geslagen. Ze hield een warm pleidooi voor – geen verrassing – meer geld voor fundamenteel onderzoek. Als ik de staatskas beheerde, wist ik het wel.

Want dingen vinden waarvan je niet wist dat je ze kwijt bent, dat is nou echt een feest. Bij het schrijven van dit hoekje overkomt het me nogal eens. Dat je door een nieuwsbericht over dolende walvissen in onze Noordzee opeens een halve eeuw terug in de tijd voor de zwartwit-televisie naar Moby Dick zit te kijken. Je voelt de kussens van de fauteuil, waarvan de rugleuning kon worden versteld met een stok, die in speciaal daarvoor uitgezaagde gootjes in de leuning paste. Die gootjes waren niet diep genoeg, zodat de stok er met enige regelmaat uitschoot en je in één klap in lighouding terecht kwam.

Dat zijn vergeten herinneringen. Ergens zitten ze verstoft verstopt om zomaar uit het niets klip en klaar te verschijnen. Zoals nu, als ik naar mijn toetsenbord kijk. Hoewel ik al een half mensenleven in Middelburg woon, zijn die opduikende flarden van vroeger nogal eens in Groede gesitueerd. Met een Markt en een Voorstraat, welkom in West-Zeeuws-Vlaanderen, en twee supermarkten. Waar ik leerde fietsen met meer vallen dan opstaan, waar ik dacht ooit Björn Borg naar de kroon te steken, waar na twee dagen nachtvorst het ijs van de parochieput heel vervaarlijk kraakte.

De Groe, ik wist niet dat ik het dorp kwijt was. Maar ik vind steeds nieuwe stukjes

(foto Y. Hoitink)

*******************************

zie ook: column op website van de PZC

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *