Wim Hofman 40: Treinen

hofmantreinWim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

Willem keek naar het stootblok op de rails. Ik had hem net verteld hoe ooit een grote stoomlocomotief het station van Vlissingen was binnengereden.

***********************

TREINEN

door Wim Hofman

Het is net alsof ik bij het ouder worden steeds meer herinneringen heb. Dat lijkt logisch: je maakt steeds weer dingen mee. Maar het is soms ook alsof er allerlei dingen uit het verre verleden opeens op komen doemen. Het is alsof je een deur opendoet en een kamer voor je ziet vol dingen die je goed herkent.

Onlangs kwam ik met mijn kleinzoon Willem op het station van V. Er is daar in de loop der jaren wel een en ander veranderd. Er staan nog wel oude gietijzeren kolommen en als je wat speurt zie je nog sporen van de oude loketten waar je kartonnen kaartjes kon kopen en er is in de hal een bronzen beeldje van een gevleugeld dier dat voortgejaagd wordt door een man met een bliksemende speer in de hand. Het beeld van Ten Klooster was in april 1957 geschonken door Zeeuwse gemeenten bij de elektrificatie van de spoorlijn. Het kan niet anders of zoiets roept herinneringen op aan de oude stoomtreinen met hun ritmische geluiden en gesis, de donkere stoomwolken en de damp, en hun derde klasse coupés met geverniste houten banken, maar ook aan de oude groene dieseltreintjes met de schuifdeuren die je zelf open of dicht moest doen. Je had toen nog treinen waarin je kon roken of in een restauratiewagen kon gaan zitten kaarten. Je moest daar dan wel een consumptie gebruiken.

Voor mijn Australische kleinzoon was echter het meeste in het station nieuw en ik vertelde hem over de banken die er nu staan, waar je niet gemakkelijk op slapen kunt. Prompt ging hij proberen op een bank te gaan liggen. Hij rolde er meteen af om zo de effectiviteit van de bank te demonstreren. Gelukkig zagen we de lampen van de intercity die uiterst vriendelijk veel Zeeuwse dorpen had aangedaan. Willem keek naar het stootblok op de rails. Ik had hem net verteld hoe ooit een grote stoomlocomotief het station van Vlissingen was binnengereden. Tot zijn teleurstelling kwam de trein ruim voor het stootblok tot stilstand en was er geen sprake van enigerlei botsingen. Uit de trein kwam gelukkig zijn moeder waar we op hadden gewacht. Van haar mocht hij met haar plastic kaartje tegen een speciaal paaltje aftikken ( in slecht Nederlands: uitchecken).

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *