Column: Slippertje

jan Ach ja, we appen en twitteren en facebooken erop los. Kijk mij kijk mij kijk mij. Om in die oceaan van tweets en likes en reacties op te vallen, moet je drastische middelen inzetten.

Slippertje

Natuurlijk wil ik ook ‘trending’ zijn. Dat iedereen het over mijn verhaaltje heeft, dat niemand zijn computer kan aanzetten zonder dat mijn columnpje opgloeit, dat niemand zijn iPhone kan openklappen zonder dat dit berichtje dat ik nu aan het tikken ben een pingetje laat horen.

Ik heb her en der wel al methodes opgepikt om op de sociale media te scoren. Als je even niet in het straatje praat van een Zeeuws icoon als Sandra de B. uit S., slaan geheid de stoppen door. Je kunt de al zo geplaagde Sylvana Simons opvoeren, dan vliegt de teller op internet ook uit de bocht en ben je verzekerd van reacties waarvoor ieder weldenkend mens zich zou schamen.

Ik gooi het over een andere boeg. Als je wilt scoren, moet je een beetje seks en overspel in je verhaal stoppen. Die wijsheid kreeg ik eind jaren zeventig van een nu vers gepensioneerde collega-schrijver in Terneuzen. Hij wist toen al waar Abraham de mosterd haalde. Ik niet, ik was hulpverslaggever en moest nog alle wie-wat-waar-regels uitgelegd krijgen. In een knipselalbum bewaar ik mijn eerste, vergeelde pennenvrucht: een verslag van de jaarvergadering van de FNV-afdeling IJzendijke. Veertien regels, ik heb er uren op gezwoegd. Er kwam – erewoord – geen orgie of swaffelpartij in voor.

Het was ook de tijd dat mijn vader in natte oogstjaren, als er geen machines ingezet konden worden, een beroep deed op nieuwe, meest gekleurde vaderlanders. De handigste kreeg een basisles tractorrijden en moest de zakken met de hand geraapte aardappelen naar de schuur rijden. Zo gebeurde het dat een onervaren chauffeur toch het ‘veureinde’ opdraaide en daar subiet in de blubber vast kwam te zitten. Hij liet zijn tractor met draaiende wielen achter om bij de ploegbaas te melden: ‘Baas, ik slip’. De voorman zag in de verte de tot zijn assen in de prut gezakte tractor staan, met nog steeds omwentelingen makende achterwielen. Hij hield het beschaafd. En feliciteerde de gestrande chauffeur: ,,Dat is dan je eerste slippertje op Nederlandse bodem.”

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *