Column: de zweef

janIk weet niet of het tegenwoordig nog veilig zou worden bevonden. De zweef: een bankje, kettinkje ervoor en hop de lucht in. Het was een zwierige belevenis.

***************************

De zweef

Pasen in het verschiet. De krokussen zijn bijna uitgebloeid. Passie noemen we nu Passion. Met muzikant Roel van Velzen hebben we opeens een levende Judas. Bloedgeld, zilverlingen! Je moet er maar warm voor lopen, zo’n spektakel op televisie. Een verlicht nepkruis met volgelingen die hard door Leeuwarden rennen in de hoop hun eigen tronie op de buis terug te zien. Een manier om buiten de kerk te geloven, voor het zevende achtereenvolgende jaar. Ergens zal er wel iemand geld verdienen aan dit tot kijkhit omgeregisseerde lijden.

Ik zit momenteel meer in de sfeer van de botsautootjes, de ballengooikraam, de rups, de schiettent. Ze hebben er nooit hard voor op de tamtam geslagen, maar het is toch best bijzonder dat Groede elk jaar het kermisseizoen mag openen. Wat er na al die jaren dat ik er niet ben geweest nog over is van de paaskermis, weet ik niet. Ik googelde de site van ‘Groede leeft’ en zag dat de kermis in elk geval nog steeds op het programma staat. Er zijn dus ook nu exploitanten die het de moeite waard vinden om hun draaimolen in een dorp van net duizend inwoners op te bouwen. Of worden ze tegenwoordig gesubsidieerd om te komen? Onder het motto van: dan heeft zo’n dorp toch nog iets om naar uit te kijken.

Voor mij gold dat in elk geval, lang lang geleden. De kastanjebomen op het plein rond de kerk stonden niet vol in blad als de vloer voor de botsauto’s werd uitgelegd. Die duurste attractie van de hele kermis stond altijd in de hoek bij dierenarts Van Gijs. Ik had er meestal het geld niet voor, hoe zeer ik tijdens de vasten ook m’n zakcenten opzij had gelegd.

Nee, ik hield het dichter bij huis. Op de hoek bij de Noordstraat had jarenlang de zweefmolen – kortweg ‘de zweef’ – een vaste stek. Mijn zus was bevriend met de tweelingdochters van de zweefmolenbaas. Dat scheelde mij in mijn portemonnee. Zo zweefde ik het voorjaar in, zweefde ik tot ik er draaierig en misselijk van werd. Pas dan was het Pasen.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *