Wim Hofman 38: Doodvallen

hofmanWim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

We speelden vooral in het zand. We speelden cowboytje en oorlogje en schoten op elkaar. Onze wijsvingers waren pistoollopen.

************************

Doodvallen

door Wim Hofman

Waar nu in Vlissingen het zogenaamde Nollebos is, een soort park met bomen en struiken, waar mensen bij voorkeur hun honden uitlaten en sporters rondrennen en waar fietspaden zijn en wandelpaden en parkeerterreinen en een sauna en een uitspanning, had je in mijn jeugd haast niks. Je had er vooral zand, scheefgezakte oorlogsbunkers en een soort kreken, resten van diepe stroomgeulen. Het zand was eigenlijk zeezand. De wind waaide het op tot heuveltjes waarop riet ging groeien. Soms blies de wind het zand weer weg en dan zag je dat het riet groeide uit lange wortelslierten. We speelden op en om de bunkers, het water in de sleuven was roestbruin. Nooit hebben we er toen een vis in gezien. Je zag wel een soort minuscule bruine kreeftjes die alsmaar rondjes draaiden.

We speelden vooral in het zand. We speelden cowboytje en oorlogje en schoten op elkaar. Onze wijsvingers waren pistoollopen. Een stok kon dienen als een geweer. We slopen door het zand, verscholen ons zo goed en zo kwaad als het ging achter de zandheuveltjes en soms vielen we dood. Erg was dat niet, het zand was zacht. En je kon ook langzaam en met veel omhaal doodvallen. Sommige jongens hadden dat in de Luxorbioscoop geleerd, al waren veel films niet voor alle leeftijden.

Later werd het terrein ontgonnen en er werden boompjes geplant. De beschaving rukte overal op, ook daar. Bovendien wilde men op het zoute, kale en dode Walcheren op den duur wel wat meer groen. De boompjes die men toen her en der plantte lijken nu wel ergens op. Sommige dingen gaan nu eenmaal langzaam. Een reden om zorgvuldig met bomen om te gaan.

Cowboytje of oorlogje spelen doe ik nu zelden meer. Zomaar lekker doodvallen kan altijd nog, al ga ik proberen dat zo voorzichtig mogelijk te doen.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *