Portret Domino van Hecke, dierenverzorgster en jeugdboekenschrijfster

Domino, portret voor Jan v damme zaterdag/foto mechteld jansen

Dieren verzorgen, het is mijn droombaan

Domino van Hecke: haar voornaam komt uit een James Bond-film, ze houdt van dieren, ze werkt bij Vogelopvang De Mikke, ze schrijft en ze gaat elk jaar naar de Chippendales. ,,Prachtig, die lichamen, ik hou van blokjes.” (foto’s Mechteld Jansen)

Anderhalf jaar geleden stapte ze binnen op de redactie van de krant. ,,Aangenaam, Domino”, zei ze. En zwaaide met een boek. Háár boek, haar debuut, over elfen en een gevaarlijke steen die je karakter verandert als je hem aanraakt. Een eigen boek, en dat iedereen haar woorden, haar verhaal kon lezen, daar was ze superblij mee.

Nu zoeken we Domino opnieuw op. Domino van Hecke is haar volledige naam. We spreken af bij Vogelopvang De Mikke in park Tooren-vliedt in Middelburg. ,,Volg het pad met de gele stippen op de bomen”, zegt ze door de telefoon. Bij binnenkomst heeft ze een buizerd in haar hand, die voor een virus wordt behandeld. Een collega van haar is in de weer met een tam konijn, dat vrijwel zeker is gedumpt.

Laarzen, een bodywarmer en omdat het best koud kan zijn ook nog een vest: ,,Ik loop erbij als een zwerver. Je wordt toch vies. Hier een beetje poep, daar een beetje slijm. Straks moet ik het hok van de egels schoonmaken.”

Een jonge verschijning, met haar 25 jaar. Lang haar in een staart, donkerbruin. Klopt, zegt ze, toen haar boek uitkwam was het vuurrood. Ze houdt wel van een kleurtje. Het donkerbruin is ook niet echt, ze is eigenlijk donkerblond.

Domino, dat is een bijzondere naam.
Ze lacht: ,,Mijn moeder zei:’ je naam komt uit een James Bond-film’. Dat vind ik wel leuk. Nee, ik heb de film nog niet gezien, maar ik ga die zeker nog eens kijken. Welke film? Euh, dat moet ik navragen.” We googelen. Domino Vitali komt zelfs in twee avonturen van 007 voor: Thunderball en Never say never again. De eerste keer gespeeld door Claudine Auger, de tweede keer door Kim Basinger.

Domino, foto voor jan v damme as zaterdsag/foto mechteld jansen

In het kantoortje van De Mikke horen we de regen op het dak kletteren. Winter in Zeeland. We hebben uitzicht op een voederkooitje dat door een merel wordt bezocht. ,,Ik werk hier nu zevenenhalf jaar. De laatste twee jaar als assistent-beheerster. Na de middelbare school twijfelde ik heel erg, ik dacht aan de kunstacademie. Tot ik ontdekte dat er een opleiding dierenverzorging op het Edudelta College in Goes werd gegeven. Toen wist ik het zeker. Dieren gingen voor de kunst, honderd procent.”

Daar klinkt echte dierenliefde in door.
,,Al van kleins af aan, ik vond alles geweldig met dieren. We hadden vier honden thuis in Vlissingen. Gewoon in de stad, in de Clijverstraat, een zijstraat van de Scheldestraat. Verder waren er vogels, schildpadden, cavia’s, konijnen. Een dierentuin, jazeker. Ik woon nog thuis, tegenwoordig in Rosenburgh, en we hebben minder dieren dan toen ik klein was. Drie honden, omdat Mopsje pas is overleden. De schildpadden zijn er nog. Ik heb nu wandelende takken, die zijn zó leuk. En Pietje, mijn agapornis, een dwergpapegaai. Mijn lievelingsdier? Ooit wil ik een geit. Die ogen, dat gemekker. Een Nubische geit, met flapoortjes, daar word ik helemaal blij van.”

,,Bij De Mikke heb ik een baan van drie dagen. De rest van de week ben ik er als vrijwilliger. Voor mij is het een tweede thuis. Dieren verzorgen, het is echt mijn droombaan. Prima, ik wil dit best heel mijn leven blijven doen. Als ik oud en versleten ben, met een stok loop, dan zou ik nog komen.”

Het is verkiezingstijd.
,,Natuurlijk stem ik op de Partij voor de Dieren. Er wordt nog steeds veel te weinig gedaan aan de bio-industrie. Kippen die door hun pootjes zakken, zulk dierenleed breekt echt mijn hart. Ik ben al tien jaar vegetariër, als kind schoof ik het vlees altijd van mijn bord af. Mensen zien dieren als een product. Daar gaat het fout. We krijgen hier veel raamslachtoffers, vogels die tegen een raam gevlogen zijn. Daar zijn mensen verantwoordelijk voor, ze kunnen stickers op hun raam plakken. Kattenslachtoffers, precies zo. Verkeersslachtoffers. Op het station in Middelburg was een meeuw tegen een trein gevlogen. Hij lag op de rails, één van zijn vleugels was eraf. Niemand die wat deed. Ik ben gelijk het spoor opgesprongen en heb het dier opgeraapt.”

Je hebt best veel sieraden. Ringen, armbanden, oorbelletjes.
,,Ja, nou, drie zilveren ringen, ik heb er één van mijn broertje Nicky gehad, en één van mijn moeder. Die oorbelletjes, dat zijn stekers. Links heb ik er meer dan rechts. Het doet zeer om ze erin te steken.”

En op je hand, zit daar een tattoo?
,,Ik ben gek op tatoeages. Mijn vader en moeder hebben er ook, en mijn beste vriendin. Zelf heb ik er vijf. De eerste heb ik laten zetten toen ik achttien of negentien was. Ik kwam net terug van een concert van Adam Lambert in Paradiso in Amsterdam. Ik voelde me zo vrij, zo gelukkig, dat ik tegen mijn moeder zei: ‘nu wil ik een tatoeage’. Het is een vlinder geworden, op mijn rechterbeen, met de datum en Paradiso erbij. Zo’n vlinder staat voor vrijheid, die kan overal heen vliegen. Op mijn rechterpols heb ik een spin, een Zwarte Weduwe. Eigenlijk wilde ik die in mijn nek hebben, maar dat leek me als je op gesprek gaat bij een werkgever niet zo handig. Op mijn linkerschouder heb ik drie vogels, die heb ik samen met een vriendin, die hier ook werkt, laten zetten. Op mijn linkerbeen heb ik een uil. Een vriend heeft die voor me ontworpen. De vriendschap is over. Ik heb er wel over nagedacht om een andere tattoo over de uil heen te nemen. Als ik er nu naar kijk dan denk ik: ‘ik verdien beter’. Op mijn linkerhand heb ik een veer, waarmee vroeger werd geschreven. Die nam ik toen mijn boek werd uitgegeven.”

Je vertelt een heel verhaal op je lichaam.
,,De vlinder en de veer staan voor dromen die werkelijkheid zijn geworden. Eigenlijk let ik niet zo op uiterlijk. Een goed innerlijk, dat is belangrijker. Mannen? Bij mannen vind ik een sixpack heel mooi. Ik ga elk jaar wel een keer naar de Chippendales. Eind dit jaar komen ze naar Terneuzen. Prachtig, die lichamen, ik hou van blokjes. Bij zo’n voorstelling van de Chippendales zit ik bijna te kwijlen, ha ha, ik ga ook altijd met ze op de foto. Zo’n sixpack, ik denk dat het net is als met mannen die helemaal wild worden van de billen van een vrouw. Een mooi strak mannenlijf, ja, ik ben nu heel gelukkig vrijgezel, maar een toekomstige vriend weet dus waaraan hij moet voldoen. Een stoer type, met blokjes. En een motor. Nee, ik heb geen rijbewijs, maar ik zou het wel leuk vinden om achterop te zitten.”

Heb je nog tijd om te schrijven?
,,Ik ben bezig met een tweede deel van mijn eerste boek, Het gevaarlijke land Meredith. Het ene moment zit ik tot diep in de nacht te schrijven, dan ligt het weer maanden stil. Het vordert, maar ik ben nog niet op de helft.”

,,Als kind las ik alles wat los en vast zat. Sprookjes, verhalen over rare wezens op rare plekken, fantastisch vond ik dat. Roald Dahl en zijn Grote Vriendelijke Reus, ik kon me elk detail levendig voorstellen. J.K. Rowling van Harry Potter, die bewonder ik. Zelf schrijfster worden was een droom. Ik heb eerst twee schrijfcursussen gevolgd. Het begin van mijn boek… Een steen, die je karakter verandert als je hem aanraakt. Daarmee begon het. Zo’n idee komt bij me op als ik droom, of als ik onder de douche sta. Daarna zet ik het snel op papier. Het moest een kinderboek worden. Volwassenen missen de fantasie, die zeggen al gauw: dat kan niet. Kinderen nemen een verhaal zoals het is, ze plaatsen geen vraagtekens. Ik ben zo blij dat het is uitgegeven. Mijn verhaal is onder de mensen, ze lezen mijn woorden. Dat is echt heel bijzonder.”

***********************

Bio:
Domino van Hecke werd in 1991 in Vlissingen geboren. Ze is vrijgezel en woont met haar ouders in haar geboorteplaats. Ze heeft een vier jaar jongere broer. Op het Edudelta College in Goes volgde ze de opleiding Dierenverzorging. Momenteel is ze assistent-beheerster bij Vogelopvang De Mikke in Middelburg. In 2015 publiceerde ze haar jeugdboek Het gevaarlijke land Meredith.

PZC 12 maart 2017

Dit bericht is geplaatst in Biografie, Jeugdboeken met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.