Ons Erfdeel over Chris de Stoop en Ester Naomi Perquin

2451_001Ons Erfdeel, het Vlaams-Nederlands Cultureel Tijdschrift, besteedt in het zomernummer aandacht aan twee auteurs die aan Zeeland kunnen worden gelinkt. De Vlaamse journalist-auteur Chris de Stoop staat met zijn boek Dit is mijn hof op de longlist van de Zeeuwse Boekenprijs. Dichteres Ester Naomi Perquin heeft in Zierikzee gewoond. Bovendien, voor wie het wil zien zit er in haar poëzie behoorlijk wat zilt.

Chris De Stoop, foto voor jan/foto mechteld jansen

Chris de Stoop (foto Mechteld Jansen) kennen we al langer als een internationaal succesnummer. Hij kiest zijn onderwerpen zorgvuldig. Bedreigde dorpen, bedreigde mensen, bedreigde levensstijlen. Zijn laatste boek Dit is mijn hof gaat over zijn geboortepolders onder de rook van de haven van Antwerpen. Het boerenleven waarin hij opgroeide moet er wijken voor industrie en natuur – twee grootheden die in zijn boek de handen ineen hebben geslagen. Ten koste van de arme boeren, die hof en land moeten verlaten. In de reeks bedreigde polders neemt hij de Hedwige mee – vandaar een stevige link met Zeeland.

Tomas Vanheste is verbonden aan het online journalistieke platform De Correspondent en hij is redacteur van Ons Erfdeel. Hij las alle boeken van De Stoop en concludeert: ,,Steeds neemt De Stoop het op voor de underdog.” Zo portretteerde hij in zijn debuut Ze zijn zo lief, meneer (1992) de internationale vrouwenhandel. Met dat boek vestigde hij zijn naam als ‘groot onderzoeksjournalist’. Dat klinkt allemaal positief. Maar Vanheste is ook kritisch als hij over De Stoop zegt: ,,Voor hem is er louter moreel onrecht, geen morele complexiteit.” Die lijn trekt hij door als het over Dit is mijn hof gaat: ,,In prachtige taal verweeft De Stoop de dood van zijn broer, de ondergang van zijn geboortestreek en de aftakeling van zijn moeder tot één verhaal. Maar hoe aangrijpend Dit is mijn hof ook is, je krijgt de indruk dat zijn persoonlijke betrokkenheid en neiging tot denken in goed en kwaad hem verhinderen de grijstinten te zien.” Toch is het eindoordeel positief: ,,Uit de grote kracht van dergelijk werk blijkt dat die zachte stem, hondstrouwe ogen en begripsvolle glimlach veel meer dan de pose van een handige journalist zijn: ze vormen de uitdrukking van een vruchtbare nieuwsgierigheid naar wat mensen beweegt en een oprechte empathie voor de kleine krabbelaars van deze wereld.”

esther perquin leest uit eigen werk bij vrouwen van nu, burghhaamstede, foto dirk-jan gjeltema

Anneleen De Coux buigt zich over het poëtische werk van Ester Naomi Perquin (foto Dirk-Jan Gjeltema). In het boek Jij bent de verkeerde en alle andere gedichten tot nu toe zijn haar tot nu toe verschenen bundels samengebracht: Servetten halfstok (2007), Namens de ander (2009) en Celinspecties (2012). De Coux constateert: ,,Identiteit, en dan vooral de relativiteit daarvan, is een van Perquins belangrijkste onderwerpen.” En ook: ,,Haar poëzie is toegankelijk zonder haar raadselachtigheid te verliezen, al zijn sommige gedichten, voornamelijk uit het vroegste werk, wat flauw; de humor is niet altijd een pluspunt.”

Ons Erfdeel, Vlaams-Nederlands Cultureel Tijdschrift, augustus 2016, los nummer 18,- euro (Nederland).

Dit bericht is geplaatst in Biografie, Tijdschriften met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.