Winnaars van Uutgesproken Zeeuws met hun winnende teksten

dialectAfgelopen vrijdagavond 9 oktober 2015 was de finale van de tweede editie van de verhalen- en gedichtenwedstrijd Uutgesproken Zeeuws. De PZC van zaterdag 10 oktober 2015 meldt: ,,Huib Meeuwsen heeft vrijdagavond in Ellewoutsdijk de finale gewonnen van de vertel- en gedichtenwedstrijd Uutgesproken Zeeuws in de categorie verhalen. Als tweede eindigde Anita Tournois-Maas en derde werd Rosita van Roeyen. Er waren in totaal zeven finalisten, geselecteerd uit drie voorrondes. Bij de categorie gedichten gingen de eerste prijzen naar Nelleke Tessen-van Liere bij de debutanten, Jopie Minnaard bij de gevorderden en Jan Zwemer bij de haiku’s. Er waren in totaal 53 gedichten ingezonden. Uutgesproken Zeeuws is een initiatief van Stichting De Zeeuwse Taele en SCEZ. De finale was in ’t Kerkje van Ellesdiek.

De uitslag:

Vertellers
1 Huib Meeuwsen
2 Anita Maas-Tournois
3 Rosita van Roeyen

Gedichten debutanten
1 Nelleke Tessen-van Liere
2 Corry Arendse
3 Leen de Jonge

Gedichten gevorderden
1 Jopie Minnaard
2 Jopie Minnaard
3 Jopie Meerman

Haiku
1 Jan Zwemer
2 Ria van Gelder-Pafort
3 Jopie Meerman

*****************************

Het winnende verhaal van Huib Meeuwsen:

WEUNSDAGMIRRIG

Vanmirrig en me Jan de Reus begraeven. Ja, ’t was eigelijk toevallig da ‘k er bie was, me ka vekantie van de weke en ik zat wat in ’t kerkblad te lezen en toen las ik da in den ouwerdom van 72 jaer was overleeen Jan Westrate. ’t Duurde even voe et tot me deur droeng da dat Jan de Reus was. ‘k Geloof nie da er ooit iemand um Jan Westrate enoemd e. Wirom et zo enoemd wer ek ok nooit behrepen. Ie was nie biezonder groat, en ok nie biezonder kleine, me ja zn vader was Bram de Reus en z’n grottevader Jan de Reus, dus ja zo za’t we ekommen zien.

Zelf atten hin guust, wan ie was nie etrouwd en saemen mie z’n zuster Nele was en altied in ’t uus van z’n vader en moeder bluven weunen. Een ouwe jonge joan en een ouwe jonge meid.

En toen ek dat las kwammen alle mooie herinneringen an Jan boven. Want Jan was zondagsschoolmeester en ik en vee are guust adden altied mi vee plezier bie Jan op zondagsschole ezeten en eluusterd ni z’n spannende verhalen, wan ie kon eel goed vertellen.

Achteraf dienk ik we es dat et misschien nie allemille theologisch verantwoord was, me ’t was we mooi. Jan a ok me één methode, de kinderbiebel. Der was we een Kind en Zondag, me di kon t nie goed mee overweg. Nee, de verhalen uut de kinderbiebel en dan voral uut den tied da Jezus mi zn discipelen op aerde was, da vond em prachtig.

Da begon ’s weunsdagaevends. Bie goed weer zatten dan, seamen mie Nele op de banke neffen de regenbak en dan pakten die de kinderbiebel en lasssent verhaal voor an Nele. Die was meestal bezig mi wat te doen, bonen repen, of de petaten schellen voe den aaeren dag, of za wat op de priemen en ze vondt prachtig om ni Jan te luustern. En dare aevends begon dan ’t verhaal te vertellen en oe vadder et ’t verhaal kwam, oe meer e zn fantasie op de loap goeng.

Dan zah en Jezus aren plukken, me da gebeurde ni mi in Galilea, nee ie zag Jezus loapen deur baentje van Jewannesje Blok. En ’t meer van Galilea leek we erg vee op ‘d Oosterschelde en de boot van Petrus lag in’t Paviljoense kaaitje. En die vuufduuzend mensen die e Jezus ’t eten gaf zatten op de Stalberg, wan die aje van dat lekkere lange hos, en di zatten dr ok nog een krootje op de zeediek.

En soms versprakken z’n eigen ’s zondag we es, dan at ineens over de Rattekaaie, at ten over de sturm op het meer a. Ie liet ok altied dezefde vesjes ziengen. Daar ruist langs de wolken, da vondt ie eel mooi, me ’t allermooiste was toch Scheepje onder Jezus hoede, da zongen we elke weke.

Me ’t durp wer grotter en grotter en di kwammen ok meer kinders ni zondagschole en zo kreeg Jan ulpe van de juffrouw en de meester van de christelijke schole. Me die deeen dat vee aors as Jan. Ze deeen toneelstikjes en schilderen enzo. Jan schuddez’n hoad noga es. Ie most zelfs vergaderen en di atten aelemille heen kaes van eheten.

De meester en de juffrouw konnen dr op een heheven moment ok nie mi mie overweg. Dr kwammen ok kinders op zondagschole die heen Zeeuws verstongen en stiekem wer Jan uutelachen en toen bin demeester en de juffrouw ni de kerkeraad estapt en ezeid da dat toch zo ni mi vadder kon mi Jan.

De kerkeraed kon dat we behriepen, me di was ter heen een, die e tegen Jan dost te gin zehhen, dat ter mee most stoppen. Dust most de’n domenie dr opaf. Nou , die wist percies oe et dat an most pakken. Op een zitterdagmirrig ging ‘n op uusbezoek bie Jan en Nele en na een poosje kwam ’t gesprek natuurlijk ok op de zondagschole. En ie prees Jan langs alle kanten. Dat dat a zo lang edaen a en dat en zo mooi kon vertellen enzo. Me, zei ten Jan, me bin natuurlijk al mensen van den dag en ons kan allemille wat overkommen, me ja, ouwere mensen toch eerder dan jongere en stel je noe voor dat joe iets zou overkommen dat je hin zondagsschole mi kon heven. Dan zouen me hlad hin  afscheid kunnen nemen en da zou toch zonde wezen voe iemand die a zovee jaer z’n beste krachten eheven ad an dit stikse kerkewerk. Dirom zou ’t misschien hoed wezen om mi een hepast feest afscheid te nemen.

Jan voelde dr eest niks voe. Ik doe dat graag zei ten. Me, den dominee hoeng ’t steeds mooier voorstellen. Een groot afscheisfeest in ’t gebouwtje, mi een echte receptie en natuurlijk krieg je dan ok vee cadeaus en ie kon natuurlijk niks beloven , me ie zou es mie de burgemeester praten en je weet me nooit, misschien dat er de meuhelijkheid inzat, dr wirren tenslotte we voe minder medailles uutereikt.

Oe langer et den dominie praten, oe meer oren Jan dr ni kreeg, want stiekem wassent toch ook behoorlijk ijdel. En zo’n feest en kado’s , ja dat leek toch we eerg mooi. Afijn. nae een poosje zeiten tegen den domenie dat ze dat dan me mosten doen.

En zo gebeurden ‘t. En ’t was een prachtig feest . Een grote receptie, dir en vee mensen kwammen, ok van varre wig, die en vroeger bie um op zondagsschole ezeten adden. En een tafel vol cadeaus. En de meester sprak zo mooi, over ’t zaed dat a Jan uutestrooid a. En op dat moment zaggen z’n eihen even mi ’t kunstmisbekken op z’n buuk op ’ t land loapen. En jawel o, het ad Hare Majesteit behaagd en ’s aevonds liep Jan zo groas as een aap mi zeven staerten nir uus mi een blinkende medaille op z’n bost en Nele dr achtran mi een paer boodschappetassen vol mi cadeaus.

En z’en noch lang naepraet over de mensen en de cadeaus en da de meester en den domenie zo mooi esproken adden.

’t Was biena alf elve eer ze ni bedde goenge. En de’n aren noggend de medaille bekieken en wi de cadeaus mosten kommen. ’t Schildrie boven ’t dressoir en die groate vaaze op ’t kleine taefeltje. En die mooie kapstok in de gang. Afijn, ‘twas nog gewoon naegenieten.

En toen werd ’t weunsdag.

En automatisch pakten ie de kinderbiebel en ie las an Nele ’t verhaal voor van de wonderbaerlijke visvangst, me ‘t was toch aars en toen e Nele dunderdagsaevends vroeg toe Jan, vertel noe adden dr hlad geen zin in. ’t Dien toch nergens voe zei ‘ten en ie ging ’t of me es deurlopen, me ja di was ok niks te beleven

Toen miek en me een keurtje langs den diek, me da was ok niks en ze hingen dien aevond nog vroeger as aars ni bedde. ‘Kat nooit motten doen, zeiiten , me ja, ie kont ’t ok nie mi trug draaien. En na een paer weken kwam de kinderbiebel nie mi tevoorschien en die verdween onder een staepel verstelgoed van Nele. Ni kerke goengen z’ok nie mi en lanzaemerand werren Nele en Jan twi eenzaeme, wat verbitterde mensen.

En noe emmen vanmirrig begraeven. ’t Was nie druk. Nele natuurlijk en de buren van weerskanten en nog een nichte ergens uut ’t ouwe land achter Wolfersdiek. En ik dan, me dat was toevallig. ’t Viel m’en bitje tegen. Ik a eigelijk we verwacht dat de meester en de juffrouw dr zouen wezen.

’t A makkelik ekund, weunsdagmirrig.

********************************************

Gedicht debutanten

Nelleke Tessen-van Liere

Bruute zieè

bruute zieè
hrieze holven
mie witte schuumkoppn
die an wild en zonder henade
uut mekaarn spattn
onder een doenkere
sombere wolknlucht
boeètn die an speels
hissendeweer
ehooid wornn
stoere knechn
d’r èrmn vol mie tatoeages
mè zenewachtig in d’r ann vrievend
en stille biddend beloôvend
dan ze d’r leven
hin beetern an ze
veilig ankommn.

*************************************

Gedicht gevorderden

Jopie Minnaard

afscheid 

de leste halm
je angt an ’t leven
treiterig zwiept de wind je een en weer
je klauwt
de knokkels wit
nog even
dan slier je wig
langs onbekende wegen
gin stervelieng ouw je nog tegen

************************************

Haiku

Jan Zwemer

schielijke poôtjes
een buurkatte speert vòbie
achter de poorte

 

 

 

 

Dit bericht is geplaatst in dialect, Poëzie, Prijsvraag, Proza met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *