Schrijverscorner 5

Ik heb de indruk dat voor de inzendingen voor de Schrijverscorner ruim geput wordt uit het arsenaal van de lees- en schrijfclubs in Zeeland. Zo wordt dit weblog een podium voor (hobby-)schrijvend Zeeland. Dat vind ik wel mooi. Maar wat mij betreft mag het aanbod worden uitgebreid. We hebben in Zeeland literaire en historische tijdschriften, waarin schrijvers publiceren die over het algemeen niet in het leeskringcircuit opereren. Zij zouden ook eens een duit in het zakje kunnen doen. Of anderszins auteurs die niet in het leeskringcircuit zijn opgenomen. Dit weblog wil alle schrijflustige Zeeuwen een kans geven.

Vandaag de vijfde aflevering, met een verhaal van Ineke van Dixhoorn uit Vlissingen.

Biografie Ineke van Dixhoorn

Geboren 12-3-1945 te Baarle-Nassau. Omdat ik aan het eind van de oorlog geboren ben, was dit niet in Zeeland, maar ik ben er wel getogen. Als klein kind heb ik in Hansweert gewoond, tot we daar in 1953 tijdens de watersnood midden in de nacht gevlucht zijn. Daarna heb ik tot mijn 25e in Vlissingen gewoond, de katholieke lagere school in de Breestraat bezocht en daarna 4 jaar op de HBS doorgebracht. Vervolgens werd ik korte tijd typiste op het oude stadhuis, 2-hoog-achter. Daarna in de verpleging beland, in eerste instantie in het Zeehospitium Zonneveld, daarna in Goes. Enige tijd na mijn huwelijk verhuisd naar Noord-Holland, waar ik 27 jaar op verschillende lokaties heb gewoond. Maar, ‘de roets’ brachten mij toch weer terug naar het Zeeuwse, Vlissingen natuurlijk. Ik heb in de loop der tijd veel verschillende baantjes gehad, veelal in de medische sector, maar heb altijd,  mijn hele leven door, veel vrijwilligerswerk gedaan, en doe dit tot op heden nog steeds. Zo ben ik o.a. Humanistisch Uitvaartbegeleider (maak op verzoek een levensloop van een overledene en spreek deze uit bij de uitvaart) en ben ook actief bij Manteling, bij de afdeling dementie. Vanaf 1995 tot 2007 heb ik een zomerhuis gehad op het platteland van Frankrijk, waar ik een nostalgisch boekje over geschreven heb: Liefde op het eerste gezicht. Daarnaast schrijf ik graag korte verhaaltjes en colums, veelal over gewone dagelijkse dingen, die ik regelmatig voorlees op mijn ‘leesclub’, waar Jan Lauret de scepter zwaait.

VERWENDE NEDERLANDERS

 HONGER…

 Wij Nederlanders zijn een verwend volkje, dat ben ik me zeker bewust. We hebben alles, maar mopperen altijd. En eten, we nemen gewoon waar we zin in hebben en vinden het de normaalste zaak van de wereld. Waar heb je vandaag zin in of morgen?

Op t.v. zien we natuurlijk allemaal mensen in arme landen, die handjes rijst, gierst, gemalen wortel, of  iets wat ook maar te eten is,  naar binnen werken en daar heel gelukkig mee zijn. Echte honger kennen wij niet. Ons probleem zit meer in: hoe blijf ik op gewicht of hoe krijg ik er wat kilootjes af (voor een enkeling geldt: erbij). Heb ik ook zo nu en dan! Dan neem ik me voor: nu ga ik er weer eens wat aan doen! Dat komt niet vaak voor hoor, want een lekker taartje om ook maar ‘iets’ te vieren of om ergens op ‘af te reageren’ gaat er altijd weer in!

 Een slechte oplossing, maar wel met resultaat… nou, dat viel mij ten deel:

In een Frans ziekenhuis liggen!! Nou, dat is heel  iets anders dan eten in een Frans restaurant! Daar kun je smullen… In dat ziekenhuis: je moet je er wel aan de gewoontes overgeven, maar.. ik kon er letterlijk wel van overgeven! Na de eerste dag van mijn opname niets te eten of te drinken te hebben gekregen, stierf ik zowat van de honger ( nou ja, wat is honger?). In ieder geval voelde het niet lekker in mijn lijf. Dus keek ik smachtend uit naar het ontbijt! Wat wilde ik drinken? – thee! Er werd me een blad voorgezet met een soepkom thee en 2 pakjes toast, zoals wij die bij een drankje serveren, met ‘iets’ erop. Daar zat/lag ik, te wachten op de rest van het ontbijt, … dat niet kwam! Is dat alles, vroeg ik, toen er niets meer bij kwam…! ‘Oui, c’est le petit dejeuner…’ Mijn maag vulde zich maar met weinig…

Hongerig wachten op het middageten dan maar. Geen kopje koffie tussendoor, dat is er en France ook niet bij! Water…( maar… dat is volgens mijn principe alleen voor de visjes, om te zwemmen!) En… dan komt er tussen de middag weer een blad met: een aantal plastic bakjes, gezellig joh!, met de idiootste combinaties: een bakje aardappelpuree, met een bakje bonen, een stukje stokbrood, een piepklein stukje kaas… Zonder bord, gewoon uit het ene bakje of het andere prikken. C’est tout…

Ik kon het amper door mijn keel krijgen (verwend kreng???). Doorhongeren dus… Om een lang verhaal kort te maken: ’s avonds herhaalde het middageten zich. Wat verlangde ik naar heerlijke Hollandse aardappelen, in plaats van die vreselijke puree en ‘pate’ (pasta) in allerlei vorm, maar allemaal even onsmakelijk zonder ook maar enige toevoeging. Ik zou bijna een moord begaan hebben voor een lekker maaltje gebakken aardappeltjes, normale groenten in plaats van elke dag van die slappe bonen, die nergens naar smaakten.

Een keer stond er op het menu: prei. Nou, dat wilde ik wel, maar… toen het blad met eten voor me stond, was de teleurstelling aldaar: weer bonen. Ja, het is veranderd, werd me duidelijk gemaakt! Al eens gehoord van : verandering van spijs doet eten???

En dorst dat ik had: alleen ’s morgens die kop thee, en ’s middags nog een, dat was het dan voor de hele dag. Je zou uitdrogen, als je niet zoals ik aan een vol infuus zou liggen en geen water drinkt! Resultaat van een week ziekenhuis: GRATIS AFSLANKEN! en… wéér eens met mijn neus op de feiten gedrukt: dat wat ik als VERWENDE NEDERLANDER maar normaal vind, gewoon eten en drinken voor het uitkiezen te hebben… dat voor heel veel mensen helemaal niet zo is, ook in Frankrijk op het platteland geldt: wees blij dat je te eten hebt!  

En dat zijn vele mensen in de wereld, ALS ze maar iets te eten hebben… waarom waardeerde ik dat ziekenhuiseten dan niet???

toch een verwend Nederlands kreng!!

Ineke van Dixhoorn

Dit bericht is geplaatst in Proza, Schrijverscorner met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *