Lang Leven Vlaanderen – terugblik

guidohugo_campsIk was erbij, vorige week donderdagavond. Lang Leven Vlaanderen – zo werd de avond met de Vlaamse columnist Hugo Camps (rechts) en PZC-columnist Guido van der Heijden aangekondigd. Het werd een confrontatie van twee werelden, die weinig tot niets met elkaar gemeen hebben. Met het gevolg dat Guido van der Heijden ten onder ging in een wolk van Vlaamse veel- en welsprekendheid. Gisteren blikte hij in zijn woensdagse PZC-column terug.

PZC 11 februari 2015

Column Guido van der Heijden

Dom in mijn knalgele hoodie

Ik voelde me zo dom. Dom en hopeloos uit de toon vallend.
Zat ik daar op het podium. Zo ongelukkig.
In mijn knalgele hoodie.
Samen met de Vlaamse journalist, columnist, schrijver en voormalig hoofdredacteur Hugo Camps sprak ik in de Kloveniersdoelen in Middelburg voor een volle zaal over de culturele verschillen tussen Vlaanderen en Nederland.
Het niveauverschil was pijnlijk.
Ik las een column voor over een pik tussen een deur, Hugo Camps over de laatste dagen van Hugo Claus.
Voor het gesprek begon rookten we nog samen een sigaret voor de deur van het gebouw. Hij vertelde dat hij zulke goede herinneringen had aan mijn vorige hoofdredacteur en dat hij graag in Zeeland kwam vanwege de mooie vrouwen.
Ik besloot dat het niet klikte tussen Hugo Camps en mij.
Ik was nerveus, want ik had nog nooit op een dergelijke avond gesproken. Hopend dat ik vooral geen moeilijke vragen zou krijgen over literatuur, want romans lees ik nauwelijks. Hugo Camps was vooral vermoeid of verveeld en nam nog een slok van zijn wodka.
De gespreksleider, al evenzeer door de wol geverfd, had al vlug door dat hij van deze provinciaalse blaag geen zinnige bijdragen, laat staan vocaal vuurwerk mocht verwachten.
En eerlijk gezegd, ik kon het betoog van collega Camps bij vlagen ook amper volgen. Ik hoorde die avond woorden voor het eerst en waarschijnlijk ook voor het laatst.
Ik schraaltroostte mezelf met de gedachte dat ik gewoon een ander type ben; van een andere tijd. Ik zit zit op Facebook, Twitter en Instagram. Ik weet bijvoorbeeld weer wél wat een hoodie is. Hij niet.
Het hielp, een beetje. Eventjes.
Tot de gespreksleider me vroeg of ik wist wie de huidige premier van België is.
Ik wilde weg, naar huis om het van me af te schrijven. Naar het Belgische bier, waar ik wél iets vanaf weet. Gauw vergeten en vooral hopen dat collega Camps nooit over deze avond in Zeeland zou schrijven.

Dit bericht is geplaatst in Columns, Literaire avond met de tags , . Bookmark de permalink.

2 reacties op Lang Leven Vlaanderen – terugblik

  1. Rinus Spruit schreef:

    Guido van der Heijden mag dan niet tevreden zijn over zijn optreden bij de ontmoeting met Hugo Camps, de PZC-column die hij erover schreef is bijzonder goed.

    Rinus Spruit

  2. Elsbeth Bus schreef:

    Ik kan mij helemaal aansluiten bij het verhaal van Guido. Mijn grootvader stierf in 1952 aan kanker. Hij was in de 70. Zal hij gevaccineerd zijn in zijn kindejaren ? Mijn tante, geboren in 1909 idem. Er zijn zoveel mensen op de wereld die krankzi nige dingen verkondigen maar wat ik nog erger vind is dat er zoveel mensen achteraan lopen zonder er goed over na te denken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *