Binnenkort in dit theater

binnenkortEster Naomi Perquin (1980) groeide op in Zierikzee. Hoewel ze al dertien jaar in Rotterdam woont, heeft ze nog steeds een Zeeuws tintje. Als dichteres heeft ze haar sporen en prijzen verdiend. Als columnist figureerde ze in De Groene. Die columns zijn nu gebundeld in Binnenkort in dit theater. Merel Dado van de Wegener-boekenredactie schreef een recensie, die maandag 8 december 2014 in de PZC verscheen.

Dichter als duider tussen het nieuws

door Merel Dado
De Debuutprijs Het Liegend Konijn. De Anna Blamanprijs, de Eline van Haarenprijs, de J.C. Bloemprijs, de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs en de Jo Petersprijs. En de VSB Poëzieprijs. Die kreeg Ester Naomi Perquin (1980) allemaal voor haar poëzie. Er verschenen drie bundels van haar hand: Servetten halfstok (2007), Namens de ander (2009) en Celinspecties (2012).
Het succes leidde onder meer tot het stadsdichterschap van Rotterdam, de stad waar ze woont. En tot een plaats in de kolommen van De Groene en sinds kort ook het Rotterdam-katern van NRC Handelsblad. De beste columns zijn nu gebundeld in Binnenkort in dit theater. De titel haalde ze van straat, de regel staat gekalkt op een van de buitenmuren van de gevangenis waar ze ooit werkte om haar studie te betalen.
Ester_Naomi_Perquin___roeland_Fossen_002Fijn detail is dat de stukjes op alfabet in de bundel zijn opgenomen.
Maar het zijn natuurlijk helemaal geen columns. De actualiteit heeft geen enkele importantie en maar een enkele keer is een vleugje van een mening te bespeuren.
Het is ook geen poëzie. Waar het hier om gaat, zijn (zeer) korte verhalen, en heel goede ook. Als je alles in deze bundel achter elkaar leest, is het net een roman. De belevenissen van Ester Naomi, het vliegende vraagteken.
Perquin zweeft door het leven, oordeelt niet, ziet wel alles en schrijft daar met grote mildheid over.
Wie de columns van deze dichter leest, heeft geen meditatiecursus meer nodig. Kijk door haar ogen en blijf kalm. Ze schrijft: ‘Als iets met voldoende gelukzaligheid wordt naverteld, is het haast onmogelijk het niet te stelen, als toehoorder’.
Perquin staat stil in een detail, laat de associaties komen en dan gebeurt het. In de supermarkt, in de trein, bij de apotheek, op straat, thuis, op een feestje, tussen schrijvers. En wanneer ze bij een vriend op de koffie is.
Er komen speculaasjes op tafel, zij denkt aan speculaties: ‘Een pak speculaties’. De sombere vriend zegt dat we met te veel zijn en dat we te dik worden. ‘Om toch iets te zeggen te hebben’, vertelt zij over een experiment in een kantoor in New York, over het effect van levende planten op de werksfeer. Het effect was groots, maar de vriend besluit: ‘In New York worden de mensen nog dikker dan hier’. Droefenis, ja, maar wel mooie droefenis.
Wat zou het mooi zijn als meer dichters meer zouden schrijven in meer kranten. Met alleen het nieuws en de duiding kunnen we de wereld niet begrijpen, daar hebben we de literatuur voor nodig.

Ester Naomi Perquin: Binnenkort in dit theater – Uitgeverij Van Oorschot, 160 blz., 15,- euro.

 

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.